ਇਸ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮੂਲ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਹੀ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਜੀਵ ਇਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਦੇ ਪਾਸੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੌਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਉਣੇ ਹੀ ਆਉਣੇ ਹਨ। ਅਗਿਆਨੀਆਂ ਲੋਕ, ਸਿਰਫ ਉੱਪਰੀ ਕਾਰਣਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਫਵਾਹਾਂ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਕਰ ਅਤੇ ਸਦਾ ਅਡੋਲ ਰਹਿ। ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਬੱਝਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਦਿਖਾਵਟੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅੰਦਰੋਂ ਤੇ ਅਨੇਕ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅਉਰਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ ਅਤੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਬੋਲੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਣਸਪਤੀਆਂ ਸਿਰਫ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ। ਉਹੀ ਵਿਸ਼ੁ, ਜੋ ਪਵਿਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਓਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹੀ ਹਰੀ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਰਣ ਲਈ ਹੀ ਅਸਤਿਤਵ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜਿਥੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਹਨੇਰਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ। ਉਸ ਨਾਰੀ ਨੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀ ਅਉਰਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉੱਚਤ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਏ, ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਹ-ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਸਹ-ਪਤਨੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵੇਖ ਕੇ ਪਾਪ ਵਲ ਵਧਣ ਲੱਗਾ। ਗਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸਹੀ ਸਮੇਂ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਧਿਆਨਪੂਰਵਕ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਪਰ, ਕੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪੁੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਹੈ? ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਛਿਨ ਭੰਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਠੰਢੀ ਰਾਖ ਦਾ ਇਕ ਅੰਸ਼ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਭੂ (ਸ਼ਿਵ) ਵੱਲੋਂ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਡਿਆਈ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਵਿਘਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕਰ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹਨ। ਗਰ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਲੰਘ ਗਏ—ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਸੀ। ਜਨਮ ਹੋਣ ’ਤੇ ਜਨਮ-ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਦਾ ਨਾਮ ਸਗਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੁੰਡਨ ਤੇ ਜਨੇਊ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਵੀ ਕਰਵਾਏ। ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸਗਰ ਹਾਲਾਂਕਿ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪਰ ਯੋਗਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਸਗਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦਰਭਾ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਸਗਰ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ।” ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਮਾਂ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਪਿਤਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂ ਜੋ ਕਰਜ਼ੇ ਹੇਠਾਂ ਦਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਿਹੂਣੀ ਨਾਰੀ, ਉਹੀ ਹਾਲ ਬਿਨਾ ਪਿਤਾ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਵਪਾਰੀ ਬਿਨਾ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ, ਉਹੀ ਹਾਲ ਬਿਨਾ ਪਿਤਾ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤਪੱਸਿਆ ਬਿਨਾ ਦਇਆ ਦੇ, ਉਹੀ ਹਾਲ ਬਿਨਾ ਪਿਤਾ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਾ ਬਿਨਾ ਲਗਾਮ ਦੇ, ਉਹੀ ਹਾਲ ਬਿਨਾ ਪਿਤਾ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵਿਰਲੇ ਉਪਦੇਸ਼, ਕਰਮ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਰਾਹੀਂ ਵਿਖਾਈ।