ਇਹ ਸਰੀਰ ਵੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਚੀਨੀ ਤੇ ਫਲ ਵੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅਣੂਆਂ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹਨ। ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਮਨ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੋਖਸ਼ ਦਾ ਇਹੀ ਇਕ ਮਾਰਗ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਿਡਾਘ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੁਜ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣਕੇ ਮੇਰਾ ਭ੍ਰਮ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਸਾਫ-ਸਾਫ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ—ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਜੋ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਹੈ।" ਜਦ ਨਿਡਾਘ ਨੇ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਬਿਨਾਂ ਮੰਗੇ ਹੀ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨਿਡਾਘ ਲਈ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਚਾਨਕ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣ ਗਿਆ। ਨਿਡਾਘ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਇਕ ਵਾਰ, ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਪਿਆਸ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਫਦਾ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਸਮਿੱਧਾ ਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਪੁਛਿਆ, "ਹੇ ਦੁਜ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇਕੱਲੇ ਕਿਉਂ ਬੈਠੇ ਹੋ?" ਉਸਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਸੋਹਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਰੁਕਿਆ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ—ਇਹ ਰਾਜਾ ਸਵਾਰੀ ਉੱਤੇ ਹੈ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ, ਵੈਦਕ ਸੰਕਲਪਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਛਾਣਦੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਇੱਥੇ ਹਾਥੀ ਕੌਣ ਹੈ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਸਵਾਰ ਤੇ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਕੀ ਹੈ? ਜੀਆਂ ਦੀ ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਉੱਤੇ ਵੰਡ ਕੀ ਹੈ?" ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸੁਣੋ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਤੁਹਾਡੀ ਸਮਝ ਲਈ ਮੈਂ ਉਦਾਹਰਨ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ—ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ ਤੇ ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ?" ਨਿਡਾਘ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਾਣਯੋਗ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਆਪੇ ਹੀ ਰਭੂ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਗੁਰੂ ਸਮਝ ਕੇ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਗੁਰੂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਕਰਕੇ, ਰਭੂ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਿਡਾਘ ਕੋਲ ਆਏ। ਜਿਸਦੀ ਸਾਰ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਅਦਵੈਤਤਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ ਨਿਡਾਘ ਅਦਵੈਤ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਮੋਖਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਾਣ ਲਓ ਕਿ ਆਤਮਾ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਇਕੋ ਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਅਨੇਕ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਤਮਾ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਉਹ ਆਤਮਾ ਤੁਸੀਂ ਹੋ, ਤੇ ਉਹੀ ਆਤਮਾ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਹੈ; ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਦੀ ਭ੍ਰਾਂਤੀ ਅਗਿਆਨ ਕਾਰਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹੀ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਯਾਦ ਆ ਗਏ, ਉਸੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੋਖਸ਼ ਪਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਗਿਆਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਖਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਹੋਰ ਮੈਂ ਕੀ ਆਖਾਂ? ਇਹ ਸਭ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਨੰਦਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸਦਾ ਮਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਤਮਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਮਹਾਨ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਉਦਾਸੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਗਿਆਨ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ? "ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸਾਰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਦੱਸੋ। ਹੇ ਮੁਨਿਵਰ, ਉਹ ਕੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮ ਸੱਚ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦੱਸੋ।