ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਦਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਵਾਂਗ ਦਿੱਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਧੋਏ ਅਤੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਘਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸੋ।" ਮਾਲਕ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਤੂ, ਯਾਵਕ, ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਕੂਕੜੀਆਂ ਹਨ।" ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਮੈਨੂੰ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਰਸੋਈ ਦਾ ਭੋਜਨ ਦੇਵੋ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਧਾਰਣ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੁਆਦਿਸ਼ਟ।" ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਚਾਵਲ ਜਾਂ ਜੌ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੈ।" ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਹ ਸੁਆਦਿਸ਼ਟ ਭੋਜਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਸੁਆਦਿਸ਼ਟ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਜਤਾਈ। ਮਾਲਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰਮ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਜਾਂ ਪੋਸ਼ਣ ਮਿਲ ਗਿਆ?" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?" ਉਸ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਜਦੋਂ ਭੁੱਖਾ ਮਨੁੱਖ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਯਜ੍ਯ ਦੀ ਛੁਰੀ ਅੱਗ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਜਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਮੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ। ਮਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸੰਤੋਖ—ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮਨ ਦੀਆਂ ਗੁਣ ਹਨ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਜਦ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਹਾਡਾ ਨਿਵਾਸ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?' ਅਤੇ 'ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੋਗੇ?', ਤਾਂ ਜਾਣ ਲਓ ਕਿ ਆਤਮਾ ਆਪਣੀ ਸੁਭਾਵਿਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਅਪਕ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਹ ਹਾਂ ਜੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਉਂਦਾ ਨਹੀਂ; ਮੇਰਾ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੇ ਨਿਵਾਸ ਨਹੀਂ।" "ਇਹ ਜੀਭ, ਜੋ ਆਖਦੀ ਹੈ 'ਇਹ ਸੁਆਦ ਹੈ,' ਇਹ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਕੇ ਬਣੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸੁਆਦਿਸ਼ਟ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਨਾਪਸੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਰੰਭ, ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਕਿਹੜਾ ਭੋਜਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ?" "ਇਹ ਸਰੀਰ ਵੀ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਅਣੂਆਂ ਤੋਂ। ਚੀਨੀ ਤੇ ਫਲ ਵੀ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਅਣੂਆਂ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹਨ। ਮਨ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਏਹੀ ਮੋਖ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ।" ਇਹ ਵਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਯਸ਼ਸਵੀ ਨਿਦਾਘ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰਾ ਭ੍ਰਮ ਤੁਹਾਡੇ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਉਹ ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਨਿਦਾਘ ਨੇ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਬਿਨਾ ਮੰਗੇ, ਉੱਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨਿਦਾਘ ਲਈ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦਾਤੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਨਿਦਾਘ, ਵੱਡੀ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਪਿਆਸਾ ਤੇ ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸਮਿਧ ਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇਕੱਲੇ ਕਿਉਂ ਬੈਠੇ ਹੋ?" ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਰੁਕਿਆ ਹਾਂ।" "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਰਾਜਾ ਸਵਾਰੀ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹਨ।" "ਤੁਸੀਂ, ਭੇਦ ਕਰੇ ਬਿਨਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਵੱਖ ਵੇਦ ਰਾਹੀਂ ਪਛਾਣਦੇ ਹੋ।" "ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ: ਇੱਥੇ ਹਾਥੀ ਕੌਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕੌਣ ਹੈ?" "ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਵਾਰੀ ਤੇ ਸਵਾਰ ਦਾ ਸੰਬੰਧ?" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੱਸੋ, ਹੇਠਾਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉੱਤੇ ਕੀ ਹੈ?" "ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ।