ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਰਾਜਨ, ਇਹ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਹੀ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਮਾਂ ਜਿਵੇਂ ਵਾਂਗ, ਬਾਂਸਰੀ ਜਾਂ ਪੈਰ, ਸਿਰਫ਼ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਰੇ ਭੇਦ ਬਾਹਰੀ ਕਾਰਜਾਂ ਕਰਕੇ ਉਪਜਦੇ ਹਨ। ਏਕਤਾ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਬਾਹਰੀ ਹਲਚਲਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਹੁਣ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਗੀਤ ਸੁਣ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਰਭੁ ਨੇ ਗਾਇਆ ਸੀ। ਰਭੁ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਬੜੇ ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹੋਏ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਪੁਲਸਤਯ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਿਦਾਘ, ਰਭੁ ਦੇ ਚੇਲੇ ਬਣੇ। ਨਿਦਾਘ ਨੇ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਅਦਵੈਤ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਦੇਵਿਕਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਨਾਗਰ ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਯ ਵਰ੍ਹੇ ਬੀਤ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ, ਰਭੁ ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਹੱਥ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਉਹ ਬੈਠ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿਦਾਘ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ, "ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਭੀ ਖਾਣਾ ਹੈ..." ਨਿਦਾਘ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਸਤੂ, ਯਾਵਕ, ਚੌਲ ਅਤੇ ਕਚੌਰੀਆਂ ਹਨ।" ਰਭੁ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਵੀ ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਸਾਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੁਆਦਿਸ਼ਟ, ਦੇ ਦਿਓ।" ਨਿਦਾਘ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੌਲ ਜਾਂ ਜੌ ਵਾਲਾ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਦਾਘ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਹ ਸੁਆਦਿਸ਼ਟ ਭੋਜਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਰਭੁ, ਭਾਵੇਂ ਸੁਆਦਿਸ਼ਟ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਨਿਦਾਘ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰਮ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਜਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲ ਗਈ?" ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਤੇ ਹੁਣ ਕਿੱਧਰ ਜਾਣਾ ਹੈ?" ਰਭੁ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਦੋਂ ਭੁੱਖਾ ਮਨੁੱਖ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਦੀ ਛੁਰੀ ਅੱਗ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਹਨ, ਮੇਰਾ ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲੈਣਾ-ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ। ਮਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮਨ ਦੇ ਗੁਣ ਹਨ।" "ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ 'ਤੁਾਡਾ ਵਾਸ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?' ਜਾਂ 'ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਧਰ ਜਾਵੋਗੇ?', ਤਾਂ ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਆਤਮਾ ਆਪਣੀ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸਰਵ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਹ ਹਾਂ ਜੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਉਂਦਾ ਨਹੀਂ; ਮੇਰਾ ਕਿਸੇ ਇਕ ਥਾਂ ਵਾਸ ਨਹੀਂ।" "ਇਹ ਮੇਰੀ ਜੀਭ, ਜੋ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ 'ਇਹ ਸੁਆਦਿਸ਼ਟ ਹੈ', ਇਹ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਸੁਆਦਿਸ਼ਟ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਾਪਸੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ, ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਭੋਜਨ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ?" "ਇਹ ਸਰੀਰ ਵੀ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਅਣੂਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਚੀਨੀ ਤੇ ਫਲ ਵੀ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਹੀ ਅਣੂ ਹਨ। ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਮਨ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ; ਇਹੀ ਮੋਖ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ।" ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਿਦਾਘ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।" ਫਿਰ ਰਭੁ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉੱਚਤਮ ਤੱਤ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇਹ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦਾ ਸੱਚਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।" ਨਿਦਾਘ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਰਭੁ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਮੰਗੇ, ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹੀ ਨਿਦਾਘ ਲਈ ਗਿਆਨ ਦਾ ਗੁਰੂ ਬਣ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਨਿਦਾਘ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ।