ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ।" ਰਾਜਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਭਲਾਈਆਂ ਅਤੇ ਪਰਮ ਸੱਚਾਈਆਂ ਐਸੇ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਭਲਾਈ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਰਾਜ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਧਨ ਆਦਿਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਉਹੀ ਉੱਚਾ ਲਕੜ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਸਵਰਗ ਦਾ ਫਲ ਦੇਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਯਜਨਾ, ਕਰਮਕਾਂਡ ਆਦਿਕ, ਉਹੀ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਜੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉੱਚੀਆਂ ਭਲਾਈਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਧਨ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਉਦੇਸ਼ ਮੰਨ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਧਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਲਕੜ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਜਾਂ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਰਮ ਉਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੇ ਇੱਥੇ ਰਾਜ ਆਦਿਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਯਜੁਰ, ਰਿਗ, ਸਾਮ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਯਜਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਪਰ, ਜਿਹੜਾ ਕਰਮ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਨਾਸਵੰਤ ਪਦਾਰਥਾਂ—ਇੰਧਨ, ਘੀ, ਕੁਸ਼ ਆਦਿਕ—ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਥਿਰ ਨਹੀਂ। ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ imperishable (ਅਵਿਨਾਸੀ) ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਉਦੇਸ਼ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਉਹੀ ਕਰਮ ਹੈ ਜੋ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ; ਮੈਂ ਉਸੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਆਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਉਦੇਸ਼ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਏਕਤਾ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਇੱਕ ਹੈ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਸਮਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰਗੁਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ। ਉਹ ਸੱਚੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਾਮ, ਜਾਤੀ ਆਦਿਕ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੀ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਮਾਂ—ਜਿਵੇਂ ਵਾਂਸਲੀ ਜਾਂ ਪੈਰ—ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਹਨ। ਏਕਤਾ ਅਤੇ ਭਿੰਨਤਾ ਰੂਪ ਬਾਹਰੀ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਉਪਜਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਸੁਣੋ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਿਰਿਸੀ ਰਿਭੂ ਨੇ ਗਾਇਆ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਿਭੂ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੁਲੱਸਤਯ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਿਦਾਘ ਨੇ ਰਿਭੂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਗੁਰੂ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੱਚ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਦਵੈਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਚੀ ਨਾ ਰਹੀ। ਹੇ ਵੀਰ, ਦੇਵਿਕਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਨਾਗਰਾ ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸੁਹਾਵਣੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ—ਉਸ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ—ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਹੱਥ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਬੈਠਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਪੁਛਿਆ, "ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਭੋਜਨ ਹੈ..." ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੱਤੂ, ਯਾਵਕ, ਚੌਲ, ਤੇ ਕਚੌਰੀਆਂ ਹਨ..." ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਦੁਜਜਾਤੀ, ਮੈਨੂੰ ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਦਿਓ, ਚਾਹੇ ਸਾਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੁਆਦਿਸ਼ਟ।" "ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਹੈ, ਚੌਲ ਜਾਂ ਜੌ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ..." ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਹ ਸੁਆਦਿਸ਼ਟ ਭੋਜਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਭਾਵੇਂ ਸੁਆਦਿਸ਼ਟ ਭੋਜਨ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹਿਆ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਜਾਂ ਪੋਸ਼ਣ ਮਿਲ ਗਿਆ?" "ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਵਸਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਤੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?