ਇਸ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਕਰਤਾ ਹੋਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਹੈ, ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨੈਤਿਕ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁਣ ਹੈ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਅਤਿ ਅਭਿਮਾਨ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ ਈਰਖਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਗੁਣ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਾਸ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਗੁਣ ਵੀ ਹਾਨੀਕਾਰਕ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੋਚੋ ਕਿ ਜਦੋਂ ਚਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ? ਝਗੜਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ, ਧਰਮਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ, ਸੁਣ, ਖਲ ਵਿਚ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦੇ। ਇੱਥੇ ਤਕ ਕਿ ਪਿਆਰੇ, ਬੱਚੇ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ ਵੈਰੀ ਬਣ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਧਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੁਲ੍ਹਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੁਟਿਲ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਈਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਾਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ। ਹੈਹਯਾ, ਤਾਲਜੰਗ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀ ਬਣ ਗਏ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਜਦ ਤੱਕ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਦਯਾ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਮਾਧਵ ਦੁਆਰਾ ਮੰਨੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਅਗਰਗਣ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੈਰ ਵਲ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ। ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬਦਕਿਸਮਤੀਆਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਅਭਿਮਾਨ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਰਾਜਾ ਦਾ ਮਨ, ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਹੈਹਯਾ, ਤਾਲਜੰਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੈਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪਰਾਜਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਝੀਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚਤ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲੀ। ਸਾਰੇ ਪੰਛੀ, ਜੋ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸਨ, ਲੁਕ ਗਏ—ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਸੀ। ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਚਲੋ, ਇੱਥੇ ਵੱਸੀਏ।" ਸੁਆਦਲੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਗਿਣ ਕੇ, "ਹਾਏ! ਹਾਏ!" ਆਖਿਆ ਅਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਕਰਕੇ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਬੁਖਾਰ ਦੂਰ ਹੋਣ 'ਤੇ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉੱਚਤ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਪਾਈ। ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ। ਨਿੰਦਾ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਮਦ ਵਾਂਗ ਭਟਕਾਵਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਲਗਾਵਟ ਵਾਂਗ ਫੰਸਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਸੰਗਤ ਵਾਂਗ ਜ਼ਹਿਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਬੁਢੇਪੇ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਦੁਆਰਾ, ਉਹ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਮਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਵੇਗੀ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚਿਤਾ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਦ ਰਸਮਾਂ ਕਰਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਉੱਚਤ ਧਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਜਾਣ ਲਿਆ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਜੋ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਇਸਤਰੀ ਵੀ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਬਾਹੂ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਜੜੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਆਖੀਆਂ।