ਇਹ ਕਥਾ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਨਿਰਮਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਯੁੱਗ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਗਿਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਦੇਵਤਾ, ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਮਨੁ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ; ਮੈਂ, ਜੋ ਨਿਕੰਮਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ, ਮੈਂ, ਜੋ ਘੱਟ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਪਾਪੀ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਮੋਖਸ਼ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਆਦਿ, ਅਜਰ, ਗਿਆਨ-ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਰ ਭਾਵਨਾ ਹੈ। ਜੋ ਦਸ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਅਜਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਹੀ ਆਵਾਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ—ਨਾਰਦ, ਸਨੰਦਨ ਆਦਿ—ਉਸ ਦੇ ਆਵਾਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸਨਕਾ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: “ਸਨਕਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।” ਉਸ ਵੱਲੋਂ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ—ਚਲ ਅਤੇ ਅਚਲ—ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਮੱਧ ਵਿਚ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਰੂਦ੍ਰ ਦੀ ਅਸਥਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸੱਚ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸਤ ਅਤੇ ਅਸਤ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨ ਵਜੋਂ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅਗਿਆਨ ਜਦ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾ ਦੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਕਤਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋਈ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਬੁੱਧੀ ਦੁਆਰਾ ਅਦਵੈਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਲਦਾ। ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਉਪਾਧੀ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਅੰਗਾਰ ਵਿਚ ਸੜਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉਸ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਰਤੀ, ਕੁਝ ਗਿਰਿਜਾ, ਕੁਝ ਅੰਬਿਕਾ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਉਮਾਰੀ, ਵੈਸ਼ਣਵੀ, ਵਾਰਾਹੀ, ਇੰਦ੍ਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਭਵੀ ਵਜੋਂ ਵੀ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਪਰਮ ਵੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਉਹੀ ਸਿਰਜਣ, ਸੰਭਾਲ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਿਤ੍ਯ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਰੇ ਹੈ, ਕਾਲਪੁਰਸ਼ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਯੋਗੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਮ-ਪਰਮ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਰਮ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਚੇਤਨਾ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਹੈ। ਮੂਰਖ ਉਸ ਨੂੰ 'ਦੇਹ' ਆਖਦੇ ਹਨ—ਕਿੰਨੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੀ ਹਾਸ-ਮਜਾਕ! ਉਹ ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਜਣ, ਸੰਭਾਲ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਕੇ। ਉਹੀ ਆਨੰਦ-ਸਰੂਪ ਆਤਮਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।