ਜਿਵੇਂ ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਕੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੈਲਾਂ ਨਾਲ ਲਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਬੀਜ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਸਤੂ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਯੋਗ ਦੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਖਾਂਡਿਕਯਾ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦਿੰਦਿਆਂ, ਮਿਠਾਸ ਵਰਗਾ ਬੋਲਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਥੋਂ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਓਥੇ ਹੀ ਬੰਧਨ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਲਗਾਅ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵਸਤੂਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਵਿਚ ਹੈ। ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਲੋਹਾ ਚੁੰਬਕ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਜੋ ਮਿਲਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਯੋਗ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ ਸਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੁਕਤੀ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਯੋਗੀ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਕਰਮ ਨੂੰ ਯੋਗ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਯੋਗੀ, ਜੋ ਇੱਛਾ-ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਭਿਆਸ ਕਰੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ ਚਲਾਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਇੱਛਾ-ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਸੰਤੁਲਿਤ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਯਮ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰੇ। ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਬੀਜ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਬੀਜ ਰਹਿਤ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੀਜਾ ਪ੍ਰਕਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਨੰਤ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਜੋ ਯੋਗੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਯਤ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤਾਵ ਕਰੇ। ਜੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਅਣਨਿਯੰਤਰਤ ਹਨ, ਤਾਂ ਨਾ ਉਹ ਯੋਗੀ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਯੋਗ ਦਾ ਅਭਿਆਸੀ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਨ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਸ਼ੁਭ ਆਸਰੇ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਪੂਰਨ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਰੂਪ—ਚਾਹੇ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਆਕਾਰ ਰਹਿਤ—ਉੱਚਤਮ ਅਤੇ ਅਉੱਚਤਮ ਦੋਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਰਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਸਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਰੂਪ ਹੈ ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਿੰਤਨ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਰਮ ਦੇ ਚਿੰਤਨ ਨਾਲ, ਹੋਰ—ਦੇਵਤੇ, ਅਚਲ ਅਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ—ਸਭ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਚਿੰਤਨ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਯੋਗਤਾ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪੂਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਪਰਮ ਹੈ, ਪਰ ਹੋਰ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈ ਜੋ ਗਿਆਨ ਬੋਲੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰੂਪ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਭਿੰਨਤਾ, ਇਹ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਓਹਾ ਸਥੂਲ ਰੂਪ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰੇ, ਜੋ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਣਯੋਗ ਹੈ। ਮਰੁਤ, ਵਸੂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸੂਰਜ, ਤਾਰੇ, ਤੇ ਗ੍ਰਹਿ—ਇਹ ਸਭ— ਮਨੁੱਖ, ਜਾਨਵਰ, ਪਹਾੜ, ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ ਅਤੇ ਰੁੱਖ— ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੱਖਮ ਤੱਤ ਤੱਕ, ਚੇਤਨ ਤੇ ਅਚੇਤਨ ਜੀਵ— ਇਹ ਸਾਰਾ ਹਰੀ ਦਾ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਇੱਕ ਤੀਜੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।