ਜਦੋਂ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਗਾਂ ਬਲੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ਿਧਵਜ ਨੂੰ ਹਰ ਗੱਲ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝਾਈ। ਕੇਸ਼ਿਧਵਜ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸਮਝ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਯਜਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕ੍ਰਮ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਿਭਾਏ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੋ ਵੀ ਪੁਜਾਰੀ ਯਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੈਂ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸਭ ਸਭਾ-ਸਦੱਸਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਵੀ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਜਦੋਂ ਖਾਂਡਿਕਯ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਮੁੜ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨੁਕਸਾਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਖਾਂਡਿਕਯ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾ ਕਰ। ਮੇਰਾ ਯਜਨ ਤੇਰੀ ਹੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਖਾਂਡਿਕਯ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ। ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਸਾਰਾ ਹਾਥੀ ਮੰਗ ਲਓ, ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਛੱਡੋ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਖਾਂਡਿਕਯ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਇਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਹਿੱਤ ਲਈ ਢੰਗ ਹੈ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਕੇਸ਼ਿਧਵਜ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਕੇਸ਼ਿਧਵਜ ਨੇ “ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ” ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਖਾਂਡਿਕਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦੱਖਣਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਰਾਜ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮੰਗ ਲਿਆ, ਜੋ ਵਾਘ-ਰਹਿਤ ਹੈ?” ਕੇਸ਼ਿਧਵਜ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਰਾਜ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ।” “ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਅਸਹਾਇ ਹਾਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਕੁਝ ਗਲਤ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੇਰਾ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਰਾਜ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੇਵਲ ਜਨਮ ਅਤੇ ਭਾਗ ਦੀ ਹਿੱਸੇਦਾਰੀ ਲਈ ਹੈ। ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਮੰਗਣਾ ਧਰਮਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਪੰਡਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਮੈਂ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣ ਲਈ ਗਿਆਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।” “ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਭਾਗ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਵਿਵੇਕ ਅਤੇ ਅਚੰਭੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਸਮਝ ਜੋ ਅਪਨੇ ਨੂੰ ਅਪਨੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਪਰਾਏ ਵਿੱਚ ਦੇਖਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਪਰਾਏ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਨ ਲੈਂਦੀ ਹੈ —” “ਜੀਵ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ — ਇਹ ਸਭ ਵੱਖਰੇ ਵੱਖਰੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਸਰੀਰ ਦੁਆਰਾ ਭੋਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਘਰ, ਜ਼ਮੀਨ ਆਦਿ —” “ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਇਸ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਲਈ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲਿਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਜ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸਰੀਰ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਭੋਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” “ਜੀਵ ਅਨੇਕਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਗੇੜ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਗਿਆਨ ਦੇ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮੋਹ ਦੀ ਧੂੜ ਧੋਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਆਤਮਾ ਮੋਖਸ਼ ਰੂਪ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਹੈ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਪਰ ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਆਤਮਾ ਵੀ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਨਹੀਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਦੱਸੀ ਗਈ।