ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਖਾਂਡਿਕਯਾ ਨੇ ਕਾਲੀ ਕੁਰਮਚਾ ਵਾਲੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਵਜੋਂ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜਣਕ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਜਣਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਖਾਤਬ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, “ਮੂਰਖ, ਦੱਸ, ਜਿਹੜੇ ਪਿਠ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਹਨ, ਕੀ ਇਹ ਕਾਲੀ ਕੁਰਮਚਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਹੀਂ?” ਫਿਰ ਜਣਕ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ, “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ।” ਇਸ ਵੇਲੇ, ਖਾਂਡਿਕਯਾ ਨੇ ਜਣਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਇਕ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।” ਫਿਰ, ਖਾਂਡਿਕਯਾ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਪੁਜਾਰੀ ਨਾਲ ਇਕ ਅਲੱਗ ਥਾਂ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ, “ਇਹ ਵੈਰੀ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” ਖਾਂਡਿਕਯਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।” ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਜੇ ਇਹ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਮੇਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਪਰ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਦੀ ਜਿੱਤ ਸਦਾ ਲਈ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਛਣਕ ਦੀ ਹੈ।” ਫਿਰ ਖਾਂਡਿਕਯਾ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਜਣਕ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਯਜਨਾ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਮਾਰੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਕੇਸ਼ਿਧਵਜ ਨੂੰ ਵੀ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਕੇਸ਼ਿਧਵਜ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸਮਝ ਲਈ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਖਾਂਡਿਕਯਾ ਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਖਾਂਡਿਕਯਾ ਨੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕ੍ਰਮ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇਸਨਾਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਯਜਮਾਨ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸਭ ਸਭਾ-ਸਦੱਸਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਰਾਜਾ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਜਦ ਖਾਂਡਿਕਯਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਜਣਕ ਫਿਰ ਹਥਿਆਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੌਕਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਜਣਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨੁਕਸਾਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਖਾਂਡਿਕਯਾ, ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ। ਮੇਰੀ ਯਜਨਾ ਤੇਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਖਾਂਡਿਕਯਾ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕੀਤਾ। ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਸਾਰਾ ਹਾਥੀ ਮੰਗ ਲੈ, ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਛੱਡ।” ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਖਾਂਡਿਕਯਾ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਇਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਹਿੱਤ ਲਈ ਸਹੀ ਤਰੀਕਾ ਹੈ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਕੇਸ਼ਿਧਵਜ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਜਦ ਕੇਸ਼ਿਧਵਜ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁਂ, ਹੋ ਜਾਵੇ,” ਤਾਂ ਖਾਂਡਿਕਯਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦੱਖਣਾ ਦੇਣੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਰਾਜ ਮੰਗਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਤੂੰ ਹਾਥੀ ਹੀ ਕਿਉਂ ਮੰਗਿਆ?” ਕੇਸ਼ਿਧਵਜ, ਤੂੰ ਸਮਝ ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਰਾਜ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ। ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਬੇਬਸ ਹਾਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਕੁਝ ਗਲਤ ਕਰਦਾ ਵੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਰਾਜ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਿਰਫ ਜਨਮ ਤੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਲਈ ਹੈ। ਪਰ, ਇਕ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲੋਂ ਮੰਗਣਾ, ਇਹ ਸਧਾਰਣ ਨਹੀਂ, ਨਿਆਂਯੋਗ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਮੈਂ ਤਾਂ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਜਾਣ ਲਈ ਗਿਆਨ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਉੱਦਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਮਨ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਚੰਭੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਸਮਝ, ਜੋ ਆਪ ਨੂੰ ਅਪਨੇ ਨਹੀਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਪਰਾਏ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਨਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਜੀਵ, ਮੋਹ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ।