ਇਹ ਰਾਜਾ ਵੀ ਗਿਆਨ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਯਜਨ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ—ਹੇ ਯੋਗ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਗਿਆਤਾ—ਇਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਯਜਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬਾਘ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਸਭ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤਾ?” ਫਿਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੁਣਕਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ; ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੈ। ਨਾ ਤਾਂ ਕਸ਼ੇਰੂ, ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਇਸ ਵੇਲੇ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।” ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਹੁਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮুনি, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਕੋਲ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਣ।” ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੀ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੱਸੇਗਾ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਦੀ ਚਮੜੀ ਪਹਿਨ ਕੇ ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਵੈਰੀ ਖਾਂਡਿਕਯ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਤੂੰ ਕਾਲੀ ਮ੍ਰਿਗ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਬਚਾਅ ਦੇ ਵਜੋਂ ਪਾ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆਇਆ ਹੈ। ਮੂਰਖ, ਦੱਸ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿੱਠ ਵਾਲੀ ਚਮੜੀ ਕੀ ਮ੍ਰਿਗ ਦੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਤੈਨੂੰ ਜਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ।” ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਖਾਂਡਿਕਯ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।” ਫਿਰ ਖਾਂਡਿਕਯ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨਾਲ ਇਕੱਲੇ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਵੈਰੀ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” ਖਾਂਡਿਕਯ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਾਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਉਸਦੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਅਨੰਤ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੈ। ਫਿਰ ਖਾਂਡਿਕਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਜਨਕ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਯਜਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰੀ ਗਈ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਕੇਸ਼ਿਧਵਜ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਕੇਸ਼ਿਧਵਜ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਯਜਨ ਦੀ ਸਭ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰੀ ਕਰੀ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਭ ਸਭਾ-ਸਦੱਸੀਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਰਾਜਾ ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ ਰਵਾਨਗੀ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਖਾਂਡਿਕਯ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨੁਕਸਾਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਖਾਂਡਿਕਯ—ਕ੍ਰੋਧ ਨਾ ਕਰ। ਮੇਰਾ ਯਜਨ ਤੇਰੀ ਦੱਸਿਆ ਰਾਹੀਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਖਾਂਡਿਕਯ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ। ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਉਸ ਤੋਂ ਹਾਥੀ ਮੰਗ ਲਓ, ਪੂਰਾ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਬਚਤ ਦੇ।” ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਖਾਂਡਿਕਯ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਇਹ, ਹੇ ਮੰਤਰੀਓ, ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਹੀ ਹੈ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਕੇਸ਼ਿਧਵਜ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਕੇਸ਼ਿਧਵਜ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ,” ਤਾਂ ਖਾਂਡਿਕਯ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਗੁਰੁਦੱਖਣਾ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਤਾਂ...” ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਨਿਰਵਿਘਨ ਹੈ?” ਕੇਸ਼ਿਧਵਜ, ਤੂੰ ਸਮਝ ਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ।