ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ 'ਵ' ਦਾ ਅਰਥ ਅਟੁੱਟ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸਿਰਫ਼ ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਦੈਵ ਵਾਸੁਦੇਵ ਲਈ ਹੀ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਭਗਵਾਨ ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। 'ਭਗਵਤ' ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਜੋ ਦਰਸਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਟ ਗੁਣ ਜਾਂ ਅਪਵਾਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੇਅੰਤ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਵਿਆਖਿਆ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਨਿਯੰਤ੍ਰਕ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹੀ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਵਰਨਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਕਰਕੇ ਹੀ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਖਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਉੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਆਦਿ ਨਹੀਂ, ਉੱਚੇ ਤੇ ਨੀਵੇਂ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਸਭ ਰਚਨਾ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਤੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ। ਆਪਣੇ-ਆਪ ਦੀ ਅਧਿਐਨ ਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਸ ਦੇ ਅੱਖ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਜਾਣ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਵੇਖਾਂਗਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹੀ ਯੋਗ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਜਨਕ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਦੋ ਯੋਗ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲਬਾਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ। ਕ੍ਰਿਤਧਵਜ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਲੀਨ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਭਰਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਖੰਡਿਕਿਆ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਜਨਕ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਪੰਡਤਾਂ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਵੀ ਗਿਆਨ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰ ਰੱਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਯਜਨਾਂ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਯਜਨ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਯੋਗ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਗਿਆਤਾ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਯਜਨ ਦੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਬਾਘ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤਾ?" ਕਿਹਾ ਗਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ੁਨਕਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ; ਉਹ ਵੇਦ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।" "ਨਾ ਤਾਂ ਕਸ਼ੇਰੂ, ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ, ਇਸ ਵੇਲੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਕੋਲ ਪੁੱਛਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ।" "ਜੇ ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਹੀ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਦੱਸੇਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਕਾਲੀ ਮ੍ਰਿਗਛਾਲ ਪਹਿਨ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਖੰਡਿਕਿਆ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਮਨ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸੀ, ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਕਾਲੀ ਮ੍ਰਿਗਛਾਲ ਨੂੰ ਕਵਚ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆਇਆ ਹੈ।" "ਮੂਰਖ, ਦੱਸ, ਪਿੱਠ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮ੍ਰਿਗਛਾਲ ਕਿਸ ਦੀ ਨਹੀਂ?" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਤੈਨੂੰ ਜਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ।" ਜਨਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਖੰਡਿਕਿਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕ ਅਲੱਗ ਜਗ੍ਹਾ ਉੱਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਖੰਡਿਕਿਆ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਜੇ ਇਹ ਅਗਲੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਮੇਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" "ਅਗਲੇ ਜਗਤ ਦੀ ਜਿੱਤ ਅਨੰਤ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਦੀ ਜਿੱਤ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੈ।" ਫਿਰ ਖੰਡਿਕਿਆ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਜਨਕ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।