ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਸਾਗਰ ਦੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ।” ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਗਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਧਰਮ ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ, ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਗਊਆਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਸੋਨਾ, ਵਸਤ੍ਰ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਪૃਥਵੀ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਲੋਕ ਆਕਾਸ਼ੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਧਰਤੀ ਬਿਨਾ ਜੋਤਿਆਂ ਹੀ ਫਲ-ਫੁੱਲ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਜਦ ਅਧਰਮ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਧਰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਵੱਡਾ ਅਹੰਕਾਰ, ਈਰਖਾ ਅਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਡੁੱਲ ਪੈ ਗਿਆ। “ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਇੰਨੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?”—ਇਹ ਅਹੰਕਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਆਚਾਰ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਅੰਦਰੋਂ ਅਹੰਕਾਰ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ ਈਰਖਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਇਹ ਗੁਣ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਾਸ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਜੇ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ? ਝਗੜਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਇਸ ਨੂੰ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝੋ ਜਿਵੇਂ ਚੂਣ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਮਿਲ ਜਾਣ। ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ ਵੈਰੀ ਬਣ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਐਸਾ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਹੀ ਧਨ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੁਟਿਲ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਈਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੁਜਜਨਮੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੁਕਸਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਸਦਾ ਈਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਐਸੇ ਹੀ ਹਿਹਯ, ਤਾਲਜੰਘ ਆਦਿਕ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀ ਬਣ ਗਏ। ਜਿਹੜਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਜਦ ਤੱਕ ਲਕਸ਼ਮੀ ਪਤੀ ਦਾ ਦਇਆਲੂ ਨਜ਼ਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮਾਧਵ ਦੁਆਰਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੈਰ ਵਧੇ। ਐਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਮੰਗਲਤਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਜ਼ਮੀਨ ਆਦਿ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਆਉਣ ਲਗ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਨ, ਜੋ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੋਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਿਹਯ, ਤਾਲਜੰਘ ਆਦਿ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਝੀਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਸਾਰੇ ਪੰਛੀ, ਜੋ ਰੋਗੀ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਲੁਕ ਗਏ—ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਸੀ। ਉਹ ਪੰਛੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਆਏ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਆਓ, ਇੱਥੇ ਵੱਸੀਏ।” ਸੁਹਾਵਣੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪੀ ਕੇ, ਉਹ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੇਠਾਂ ਆ ਕੇ ਟਿਕ ਗਏ। ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਨੁਕਸਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਹਾਏ! ਹਾਏ!” ਤੇ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਸਾਰੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਨੁਕਸ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਜ਼ੁਕਾਮ ਜਾਂ بخار ਦੂਰ ਹੋਣ 'ਤੇ ਆਤਮਿਕ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਡੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲੀ। ਪਰ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਤੇ ਯਸ਼ ਨਾਸ ਕਰ ਲਏ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।