ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਦੇ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜੇਕਰ ਡਰ ਵੀ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਸਦਾ ਹੀ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਥੇ ਸਦੀਵੀ ਪਰਿਪੂਰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਨ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਜਨਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਖਤਮ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਅਲਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਹ ਕਰਮ ਵੀ ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਕੇ, ਲੱਕੜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਡੋਲ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਨਾ ਜੀਭ ਨਾਲ ਸੁਆਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਇਛਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਉਹ ਪੰਜ ਵਿਘਨ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗਰੂਪਾਂ ਦੀ ਇਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਧਿਆਨ ਦਾ ਮਾਰਗ ਪੂਰੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਖ਼ਤਰਨਾਕੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਮਾਰਗ, ਬਦਲੀ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੱਕ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਧਿਆਨ ਦੇ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਮਨ ਮੁੜ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਫਿਰ ਤੋਂ ਮਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਅਡੋਲ ਕਰੇ। ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਹੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਬਲਕਿ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਿਤ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜਲ ਨਾਲ ਚੁਟਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਭਿੱਜਦੀਆਂ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਜਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰੇਕ ਚੀਜ਼ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਿੱਜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਮਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਦੇ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਨਿਰੰਤਰ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਜੋ ਯੋਗੀ ਹਨ, ਉਹ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਆਨੰਦਮਈ ਨਿਰਵਾਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਅਤਿ ਧਰਮਾਤਮਾ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?" ਇਸ ਉਪਰੰਤ, ਤਤਵ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਉੱਤਮ ਵਾਰਤਾ ਬਾਰੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ। "ਮੈਨੂੰ ਤਾੜਨਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਹੇ ਸਰਵਗਿਆਤਾ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਧਰਮ ਵੀ ਦੱਸੋ ਜੋ ਸਦਾ ਸਥਿਰ ਹੈ। ਜਨਕ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ?" ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਲੋਕੀ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਤ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ। ਜਨਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਆਤਮਾ ਦੇ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਮਿਥਿਲਾ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਹ ਦੁਆਲਤਾ ਤੇ ਸੰਦੇਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਉਹ ਸਦੀਵੀ, ਸਰਵੋਤਮ ਸੁਖ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਰੂਪ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਖੁਦ ਇਸ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪੰਜ ਧਾਰਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਯਗ੍ਯ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਸਰਵੋਤਮ ਤੱਤ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਅਵਿਸ਼ਕਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਾਹੀਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਖੇਤਰ ਅਤੇ ਖੇਤਰਜ ਦਾ ਭੇਦ ਸਮਝਾਇਆ।