ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੰਦਰੀ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਪਿੱਛਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ, ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸਰੋਤਾਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਜਿੱਥੇ ਹਿਰਨ, ਸੂਰ, ਭੈਸ, ਬਾਘ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਤਪस्वੀ, ਜਦੋਂ ਲੱਕੜ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਪ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਠੰਢ, ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਹਵਾ ਨੂੰ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਤਪ-ਵਿਧੀਆਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ ਮਾਸ, ਲਹੂ, ਚਮੜੀ ਅਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਅਡੋਲਤਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਤਮ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਤਪस्वੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਪਾਉਣੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਨ। ਮਿੱਟੀ, ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲਕੜੀਆਂ—ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ—ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਅਲੱਗ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੋਸਤ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਅਜਨਬੀ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਜੜ, ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਨਮੀ ਤੋਂ ਉਪਜਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਨਾ ਕਦੇ ਬੋਲ, ਨਾ ਸੋਚ, ਨਾ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਘਰ-ਵਿਹੂਣੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ, ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮੂਲਾਂ, ਮੰਦਰਾਂ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਪਿੰਡਾਂ-ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ—ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੰਦਰ ਨਾ ਗੁੱਸਾ, ਨਾ ਅਹੰਕਾਰ, ਨਾ ਲਾਲਚ, ਨਾ ਮੋਹ, ਨਾ ਦੁੱਖ, ਨਾ ਠੱਗੀ, ਨਾ ਨਿੰਦਾ, ਨਾ ਸ਼ਾਨ, ਨਾ ਹਿੰਸਾ ਹੁੰਦੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜੀਵ ਨੂੰ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ, ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਭਿਖਾ ਮੰਗ ਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾ-ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਇੰਧਨ ਦੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲੋਅ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲੋਕ, ਪੁਣਯ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਅਤੇ ਇੱਛਤ ਲੋਕ ਹੈ।" ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ। ਉਥੇ ਮੌਤ ਸਿਰਫ਼ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਰੋਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਨਹੀਂ। ਉਥੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਮਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਲੋਕ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਕੁਝ ਦੁਖੀ; ਕੁਝ ਗਰੀਬ, ਕੁਝ ਅਮੀਰ। ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ, ਅਕਲਹੀਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵਹਿਮ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਘਾਹ ਦੀ ਪੱਤੀ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਠੱਗੀ, ਚੋਰੀ, ਨਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਈਰਖਾ—ਜੋ ਇਹ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਚੰਗੇ ਅਤੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਹਨ। ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਮੰਦੇ ਨਾਲ ਉਲਟ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਇੱਥੇ ਪੁਣਯ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉੱਚੀ ਦਿਸਾ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਵਿਦਵਾਨ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਹੈ। "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ, ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਕੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਹੈ?" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਇਨਸਾਨ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਨੰਦ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।" ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਅੱਗ—ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੁੜ ਵਿਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕਛੁਆ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਤੇ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਪੰਜ ਮਹਾਤਤਵ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹਨ। ਧੁਨੀ, ਕੰਨ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਨਲੀਆਂ—ਇਹ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਪਜਦੇ ਹਨ। ਰੂਪ, ਅੱਖ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਪਚ—ਇਹ ਅੱਗ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹੈ। ਸੁਗੰਧ, ਨੱਕ ਅਤੇ ਸਰੀਰ—ਇਹ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਗੁਣ ਹਨ। ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ਜ, ਇਹ ਆਤਮਾ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਹਨ।