ਕੁਝ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਵਿਦਵਾਨ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਕੀ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।" ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਨੇ ਸਵਾਲ ਉਠਾਇਆ, "ਅਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀ ਕੋਈ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਇਕੱਲੇ ਹੀ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਵਜੋਂ, ਇੰਦ੍ਰਿਅ ਸੂਖਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਵੀ ਕਾਮ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਅਸਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।" ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਧਰਤੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੁੰਦੀ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਜਿਹੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕੋਈ ਵੱਖਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਮ ਕਹਾਵਤ ਹੈ ਕਿ ਦੋ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ, "ਇਥੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਝੂਠ ਤੋਂ ਹਨੇਰਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਘਿਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਧਰਮ ਵਲ ਹੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਧਰਮ ਵਲ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਕ੍ਰੋਧ, ਲਾਲਚ, ਮੋਹ, ਹਿੰਸਾ, ਝੂਠ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਸਗੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਤੇ ਪੀੜਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ, ਬੰਨ੍ਹਨ ਤੇ ਹੋਰ ਤਕਲੀਫਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਭੋਗਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਭੁੱਖ, ਪਿਆਸ, ਥਕਾਵਟ, ਮੀਂਹ, ਹਵਾ, ਜ਼ਿਆਦਾ ਗਰਮੀ ਜਾਂ ਠੰਢ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖੀ ਦੁੱਖ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਮਰ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, "ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਸਦਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੋਵੇਂ ਹਨ।" ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰਚਨਹਾਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਾਪ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸਵਾਧਿਆਇ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਦਾਨ ਦੀ ਵੀ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਦੱਸੀ ਗਈਆਂ ਹਨ—ਇੱਕ ਪਰਲੋਕ ਲਈ, ਇੱਕ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਲੋਕ ਲਈ। ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਧਰਮ ਦੇ ਕਿੰਨੇ-ਕਿੰਨੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹਨ? ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਯੋਗ ਹੋ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।" ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸੁਰਗ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੇਹੜਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ-ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਦੱਸੋ।" ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਚਾਰ ਆਸ਼ਰਮ—ਜੀਵਨ ਦੇ ਚਾਰ ਚਰਨ—ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਬਣਾਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਪਹਿਲਾ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ, ਨਿਯਮ ਤੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਸੰਧਿਆਂ 'ਤੇ ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਆਲਸ ਛੱਡ ਕੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਨਾ, ਅੰਦਰਲੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਈ ਪਾਠ ਤੇ ਸੁਣਨਾ, ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਪਾਣੀ ਛੂਹਣਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨਾ, ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਰੋਜ਼ ਭਿੱਖ ਮੰਗਣੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ, ਕਦੇ ਵੀ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਆਸ਼ਰਮ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਵਿਦਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਧਰਮ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਸ਼ਰਮ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਧਰਮ, ਅਰਥ ਤੇ ਕਾਮ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਮੂਲ ਉਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਪਾਠ-ਪੁਸਤਕਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਜੋ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਆਸ਼ਰਮ ਸਾਰੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਭਵੈਖੜਾਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਭਿੱਖ ਤੇ ਦਾਨ ਦੀ ਸਾਂਝ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਘੱਟ ਸਮਾਨ ਤੇ ਉਪਕਰਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਸਾਫ ਸੁਥਰੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਾਠ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਧਰਮ ਸਥਾਨਾਂ ਤੇ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲਣਾ, ਨਜ਼ਦੀਕ ਆਉਣਾ, ਵਿਦਿਆਵਾਨੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ, ਸੁਖਦਾਇਕ ਸੇਵਾ, ਚੰਗੇ ਆਸਨ ਤੇ ਵਿਛੋਣੇ ਦੇਣਾ, ਤੇ ਯੋਗ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਠ, ਸੁਣਨ ਤੇ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਨਾਲ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਪੱਸਿਆ, ਹਾਨੀ ਤੇ ਕਠੋਰਤਾ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹਨ। ਅਹਿੰਸਾ, ਸੱਚ, ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਰਹਿਤਤਾ—ਇਹ ਤਪੱਸਿਆ ਹਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮਾਲਾ, ਗਹਣੇ, ਕਪੜੇ, ਤੇਲ ਲਾਉਣਾ, ਰਸ ਭੋਗ, ਸੰਗੀਤ, ਨ੍ਰਿਤ, ਵਾਦ-ਵਾਦ, ਪ੍ਰਿਯ ਚਿਹਰੇ ਵੇਖਣ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਨੀ ਪੀਣਾ ਆਦਿ ਭੋਗ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹਨ। ਉਹ ਇੱਥੇ ਇਹ ਭੋਗ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਗਤੀ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇੰਦ੍ਰਿਅ ਸੁਖਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸੁਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੀਰਥਾਂ, ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਉਤਪਤ ਸਥਾਨਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹਿਰਣ, ਸੂਰ, ਮਹਿਸ, ਬਾਘ ਤੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਲੱਕੜ, ਕੂਸ਼ ਤੇ ਫੁੱਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਠੰਢ, ਗਰਮੀ ਤੇ ਹਵਾ ਸਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ ਚਮੜੀ, ਖੂਨ, ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਹਾਲਤ ਨਾਲ, ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਢੋ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਸਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਣਜਿੱਤ ਹਨ। ਮਿੱਟੀ, ਪਥਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਗਾਉਂਦੇ ਨਹੀਂ। ਮਿੱਤਰ, ਦੁਸ਼ਮਣ, ਅਜਾਣ—all ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਜੜ, ਅੰਡਜ, ਜੇਰਜ, ਸੇਤਜ—ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲ, ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਬੋਲ ਕੇ, ਨਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਨਾ ਕਰਮ ਨਾਲ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਘਰ-ਰਹਿਤ, ਪਰਬਤਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ, ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੇ ਧਰਮ ਸਥਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਨ੍ਹੀ ਵੀ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਭਿੱਖ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੇਲ ਮੁਕ ਗਈ ਲੌਅ ਸ਼ਾਂਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।