ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਈ। ਆਤਮਾ ਦੀ ਜੋ ਜੋਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਆਚਰਨ ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸੁਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰ ਸਕਣ। ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਨਾਗ, ਪਿਸਾਚ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ—ਇਹ ਸਭ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣੇ। ਜੇਕਰ ਚਾਰ ਵਰਣਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਰੰਗ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜਦ ਰੰਗ ਤਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਇਹ ਵੱਖਰਾ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਰੰਗ ਦੀ ਨਿਰਧਾਰਤਾ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ? ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਰਚਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੰਗ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਜੋ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹਿੰਸਾ ਵਲ ਲੱਗ ਪਏ, ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀਯ ਬਣ ਗਏ। ਜਿਹੜੇ ਦੁਜਜਨਮੀ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਵੈਸ਼ ਬਣ ਗਏ। ਜੋ ਦੁਜਜਨਮੀ ਅੰਧਕਾਰਮਈ ਹਨ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਬਣ ਗਏ। ਪਰ, ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਰਗ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਦੇ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਪਹਿਲਾਂ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਮਾਨਸਿਕ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ। ਐ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਕਤਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮਹਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ। ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਸੱਚ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਲੈਣ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਉਹੀ ਕਸ਼ਤਰੀਯ ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਸ਼ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਜਨਮ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ। ਇਹ ਗਿਆਨ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੈ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਸਯਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਧਦੀ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨੂੰ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਬਚਾਏ। ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਉਪਹਾਸ ਤੋਂ ਬਚਾਓ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਸਾਵਧਾਨੀ ਤੋਂ। ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਤਿਆਗ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਤਿਆਗੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਲੀਨ, ਆਤਮ-ਸਯਮੀ ਅਤੇ ਮਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨਿਯੰਤਰਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਮੁਨਿ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਹਕੀਕਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾ ਕਰੇ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਨ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਰੱਖੋ। ਮੋਖਸ਼ ਕੇਵਲ ਵੈਰਾਗ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਚਿੰਤਤ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਦਾ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੋ। ਸੱਚ, ਵਰਤ, ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ—ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਝੂਠ ਅੰਧਕਾਰ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ; ਅੰਧਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਜੀਵ ਹੇਠਾਂ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਨਰਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅੰਧਕਾਰਮਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅੰਧਕਾਰ ਹੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਵੀ, ਆਚਰਨ ਸੱਚ ਅਤੇ ਝੂਠ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਸਰੀਰਕ ਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਪੀੜਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਨੰਦ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਨਹੀਂ, ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਨ। ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਰਾਹੂ ਦੇ ਗ੍ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦੀ, ਐਸੇ ਹੀ, ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ ਅੰਧਕਾਰ ਨਾਲ ਘਿਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।