ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੰਨਯਤਮ ਕਰਮਾਂ—ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ—ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਪੂਰਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਲਿੰਗ ਤੇ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਰਤਾ ਭੀ ਫਰਕ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਫਰਕ ਸਿਰਫ਼ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪਾਪੀ ਹਨ, ਉਹ ਹੀ ਵੰਡ ਪਾਂਦੇ ਹਨ। ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹਰਿ ਰੂਦ੍ਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿਚ ਹਰਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਦਾ ਸੰਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੰਡ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਇਹ ਏਕਤਾ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਹੀ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਨਿਸਕਰਸ਼ ਹੈ। ਜਨਾਰਦਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਪਰਮ ਜੋਤਿ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਟਾਪੂਆਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਘੁੰਮਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿਚ, ਹਰਿ ਕਦੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਕਦੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਪੁਰਾਣਾ ਪਾਠ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਹਰਿ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਗੰਗਾ ਦਿਨੋ-ਦਿਨ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਸਾਧਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੇ ਵਾਚਕ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਭੀ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਰਗਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹਰਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਰਹੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਭੀ ਦੇਵਤਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਸੱਚ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਸਭ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਭੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਨਦੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੁਕਤੀ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਵਰਗੀ ਨਦੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਗੰਗਾ ਸੰਸਾਰਕ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪਤਿਤ ਹਨ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਰਵੋਤਮ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੁਲਸੀ ਅਤੇ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਭੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪੁੰਨਯਤਮ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗੰਗਾ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਚਾਹੀਦੇ ਹੋਏ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਸੁਰੀ ਸੁਭਾਵ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਸਾਗਰ ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਮਿਲਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਗਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪਰਮ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।" ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਸੋਨਾ, ਵਸਤ੍ਰ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਸਮਝਿਆ। ਉਸ ਲੋਕ ਦੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਧਰਤੀ ਬਿਨਾਂ ਹਲ ਚਲਾਏ ਹੀ ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਅਧਰਮ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਲੋਕ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਆ ਗਏ। ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਅਹੰਕਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਈਰਖਾ ਤੇ ਹਾਨੀ ਆਈ।