ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧੀਰਜ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਥਿਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਥਕਾਵਟ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ, ਅੱਗ ਸਦਾ ਜਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੁੱਲ੍ਹੇ 'ਤੇ ਰੱਖੇ ਮਟਕੇ ਹੇਠਾਂ ਅੱਗ ਜਗਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨਿਰੁਦੇਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅੱਗ ਇਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਆਤਮਾ ਫਿਰ ਵੀ ਨਿਰੁਦੇਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਸਿਰਫ ਹਵਾ ਹੀ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਪਤਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਸਮੇਤ ਦੂਰੀ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਹਵਾ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਮਟਕਾ ਪਾਣੀ ਦਾ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਲਦੀ ਹੀ, ਉਹ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਚਾਰ ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਵੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਸ਼ੰਕਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਅੱਗ ਵੀ ਜਦੋਂ ਇੰਦਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਤਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਸੰਯੋਗ ਵਿਘਟਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਥੱਕਦਾ ਹੈ, ਕੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ? ਜਿਸ ਜੀਵ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਗਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਿਵੇਂ ਕਰੇਗੀ? ਇਹ ਸਭ ਇੱਥੇ ਹੀ ਵਿਘਟਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮੁੜ ਮਿਲਾਪ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ? ਜੋ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਗਿਆ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਦ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੁੜ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮਰੇ ਹੋਏ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਬੀਜ ਤੋਂ ਬੀਜ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਸਰਵਜ੍ਞ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਸ਼ੰਕਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਮੁੜ ਦੱਸ।" ਜੀਵਾਤਮਾ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਰੀਰ ਖੁਦ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਲੱਕੜ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਇੰਦਨ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ। ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ, ਮਾਪ ਜਾਂ ਆਕਾਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ—ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਇਤਨਾ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਨ ਮੁੱਕਣ 'ਤੇ ਅੱਗ ਠੰਢੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜਦ ਲੱਕੜ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਜਦ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਤਮਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅੱਗ ਹੀ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸਮਝੋ। ਜਦ ਸਰੀਰਕ ਅੱਗ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਵੀ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਇਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਵੈਤਤਾ ਧਰਤੀ 'ਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅਰੂਪ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹਨ, ਉਹ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ। "ਉਥੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਕੀ ਲੱਛਣ ਹਨ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ! ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਆਤਮਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" ਜਦ ਸਰੀਰ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਤਮਾ ਕਦੇ ਵੀ ਪ੍ਰਤੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਜਦ ਮਨ ਆਤਮਿਕ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁਖ ਕੌਣ ਭੋਗਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਦ ਮਨ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਤਮਾ ਅਸਰਦਾਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਜਦ ਮਨ ਚੰਚਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀਆਂ। ਅਤੇ ਜਦ ਨੀਂਦ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਯਾਦ ਜਾਂ ਉਪਰਾਲਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਸੋਚਦਾ, ਵੈਰ ਕਰਦਾ ਤੇ ਬੋਲਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਹੀ ਸੁਗੰਧ, ਸਵਾਦ, ਧੁਨੀ, ਸਪਰਸ਼, ਰੂਪ ਅਤੇ ਸੁਕਸ਼ਮ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।