ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਸੱਚਮੁੱਚ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ। ਪਰਮ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜੋਤ ਹੈ, ਪਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। "ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਪਰ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਉਦਾਹਰਨ ਦੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝਾਂ?" ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਜਦੋਂ ਮਨ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਥਿਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਫਿਰ, ਸਨਕ ਨੇ ਪਰਮ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਵੇਦਾਂਤ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਉੱਚੇ ਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ। ਸਨੰਦਨ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਧਰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। "ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਵਿਗਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਸਨੰਦਨ। ਧਰਤੀ, ਅੱਗ, ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ—ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਕਿਸ ਨੇ ਬਣਾਇਆ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਿਵੇਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦਾ ਨਿਯਮ ਕਿਵੇਂ ਬਣਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਉਸ ਸੰਸਾਰ ਤੱਕ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਦੱਸੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਰਚੇ ਗ੍ਰੰਥ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, "ਹੇ ਆਦਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ?" ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸੇਵਕ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਰਤਦੇ ਹਨ। ਉਹ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਹੈ, ਨਿਰਗੁਣ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੈ। ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਆਪਾ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਇੱਕਤਾ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਦ ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਧੰਨ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨ-ਜਾਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਹ ਅਵਿਅਕਤ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਅਖੰਡ ਤੇ ਨਾਸ਼ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ ਆਈ। ਫਿਰ, ਸਵੈ-ਭੂ ਨੇ ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕਮਲ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਤੇ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਪਹਾੜ ਹਨ; ਉਸ ਦੀ ਮੱਦੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਸਿਆਹੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਹਵਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਊਰਜਾ ਅੱਗ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਦਰਿਆ ਹਨ। ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ; ਪੈਰ ਧਰਤੀ ਹਨ; ਬਾਂਹਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਹਨ। ਉਹੀ ਧੰਨ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਣੂ ਹਨ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਉਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ—ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ। ਹੋਰ ਕੀ ਉਪਾਅ ਹਨ? ਆਪਣਾ ਸੰਦੇਹ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਲੋਕ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਆਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਉੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪ ਹੀ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲਤਾ ਤੇ ਅਥਾਹਤਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਆਦਰਯੋਗ। ਇਹ ਆਕਾਸ਼ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਤਨਾ ਵੱਡਾ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਨਾਪ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਅੱਗ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੇ ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਫਿਰ ਪਾਣੀ। ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਔਖੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।