ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇਉਂ ਵਗਦੀ ਹੈ— ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰਿ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਰਕ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੇਵਲ ਹਰਿ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਜਾਪ ਹੀ ਸੱਚਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਹੇ ਦੁਜਜਾਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਆਵੇ, ਉਹ ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਕਰਮ ਕਰੇ। ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਮਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੇਵਲ ਹਰਿ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਹਰਿ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਗੁਣ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਇਸ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਹਨ ਤੇ ਸਤਸੰਗ ਵਿਚ ਵੀ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹਨ। ਹੇ ਦੁਜਜਾਤੀ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵੰਦਨ ਯੋਗ ਹਨ—ਫਿਰ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੀ ਕੀ ਹੈ? ਕਲਿਯੁਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੁਖੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਜੋ ਹਰਿ ਦੇ ਨਾਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਨ। ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ, ਸੱਚਮੁੱਚ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਪਾਏ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਕੋਈ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਦਾ ਹੈ— "ਉੱਚਤਮ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜੋਤ ਹੈ, ਪਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਮੰਨ ਲਿਆ, ਪਰ ਬਿਨਾਂ ਉਦਾਹਰਨ ਦੇ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝਾਂ? ਦੱਸੋ, ਉਹ ਮਨ ਜੋ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਥਿਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਇਸ ਉੱਤੇ ਸਨਕ ਨੇ, ਪਰਮ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਵੈਦਾਂਤ ਦੇ ਗੁਣੀ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ। ਫਿਰ ਸਨੰਦਨ ਨੇ ਮੋਖ ਦੇ ਧਰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। "ਜਦ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਲਯ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਦੱਸੋ, ਸਨੰਦਨ। ਧਰਤੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ—ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਕਿਸ ਨੇ ਰਚਿਆ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਜਾਂ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਕਿਵੇਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦਾ ਨਿਯਮ ਕਿਵੇਂ ਬਣਦਾ ਹੈ? ਇੱਕ ਲੋਕ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਲੋਕ ਤੱਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਉ।" ਫਿਰ ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਜੋ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। "ਮੋਖਸ਼, ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਮਾਨ ਦੈਨ ਵਾਲੇ? ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸੇਵਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਰਗੁਣ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਕਾਰਨ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੀਵਾਤਮਾ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀਅਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਏਕਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਜਦ ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ— "ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨ-ਸੰਭੂਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਹ ਅਵ੍ਯਕਤ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਤੇ ਅਜਰ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੱਡੇ ਇਕ ਨੂੰ ਰਚਿਆ, ਜੋ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ। ਫਿਰ, ਸਵੈਭੂ ਨੇ ਇਕ ਦਿਵ੍ਯ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਕਮਲ ਰਚਿਆ। ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਤੇ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਪਹਾੜ ਹਨ; ਉਸ ਦਾ ਮੱਝ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਸਿਆਹੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਹਵਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਊਰਜਾ ਅੱਗ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਦਰਿਆ ਹਨ। ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਹੈ; ਪੈਰ ਧਰਤੀ ਹਨ; ਬਾਂਹਾਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਪਰਮ ਤੱਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ।