ਕਾਲਜੁਗ ਦੇ ਸੰਕੇਤਾਂ ਬਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਭੁੱਖ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕਈ ਭਿਖਾਰੀ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪਾਖੰਡ ਪੂਰਕ ਲਾਭ ਲਈ ਚੇਲੇ ਬਣਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਜਾਂ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕਲਿਯੁਗ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਧਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਤੋਂ ਸਮਝ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਕਲਿਯੁਗ ਫੈਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਲਾਭ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਜੋ ਲੋਕ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਲਿ ਕਦੇ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਦਾਨ ਹੀ ਮਹਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਵਾਪਰ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨਾ ਫਲ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਦਵਾਪਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਸੀ, ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਮ ਜਪਣ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਲਿ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਜਾਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਣ। ਅਜਿਹੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਮਾਨਤਾ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਕਲਿਯੁਗ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਡਿੱਗਦਾ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਧਰਮ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਸਿਰਫ ਹਰੀ ਦੀ ਯਾਦ ਹੀ ਪੂਰਨਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸਦਾ ਪੜ੍ਹਦੇ ਜਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਲਿ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਇ enna ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਸਿਰਫ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਲਿਯੁਗ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਤੇ ਅਮਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਲਿ ਦਾ ਕੋਈ ਭੈ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦਾ ਭਗਤ ਮਿਲਣਾ ਵਾਕਈ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਪਰ ਹਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਦੁਇਜ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਮਿਲੇ, ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਮਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਹਰੀ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਤਿ ਦੁਲਭ ਹੈ। ਜੋ ਅਜਿਹੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਧਨਵਾਨ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਤਸੰਗਤ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹਨ। ਹੇ ਦੁਇਜ, ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਦੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਵਧੀਕ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ—ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀਆਂ ਵਧੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਕਲਿਯੁਗ ਉਹਨਾਂ ਮਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਨ। ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਪਾਇਆ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਨੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ: "ਉੱਚਤ, ਨਿਤ੍ਯ ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੈ, ਪਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਕਮਲ-ਨੈਤ੍ਰ ਵਾਲੇ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਮੰਨ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਦਾਹਰਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਮਨ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸਥਿਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਇਸ ਉੱਤੇ ਸਨਕ ਨੇ ਪਰਮ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਵੈਦਾਂਤ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ। ਫਿਰ ਸਨੰਦਨ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਧਰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। "ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਵਿਘਟਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਸਨੰਦਨ।