ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦੋਂ ਭਿਆਨਕ ਕਲਿਯੁਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਕ੍ਰਤਘਣ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਲਾਸ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਨ-ਵੰਨ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਲੱਭਣ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਦਾ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਧਨ, ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਮੱਦ ਵਿੱਚ ਚੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਵੱਲ ਹੀ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਲੋਕ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਫਲਦੇ-ਫੂਲਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਖਾਲੀ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਸ਼ੂਦਰ ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਵਿਆਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨ ਤਾ ਪਤੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਨ ਪਤਨੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਰਾਬ ਤੇ ਰਸ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਿਕੰਮੇ ਸਮਾਨ ਵਸਤਾਂ ਵੇਚਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਣਚਾਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਮুনি, ਨਰਕ ਦੇ ਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ। ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਭੁੱਖ ਤੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੁੱਕੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਹੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਵੱਡਾ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਬੱਚੇ ਬਹੁਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀਆਂ, ਸਦਾ ਦੂਜੇ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਮਨ ਲਾਈ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ। ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਲ ਮਾੜੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਲੋਕ ਅਕਾਲ ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਕਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਵਾਰਥ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਬੋਲ ਕਹਿ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਭਿਖਾਰੀ, ਜੋ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰੋਟੀ ਦੀ ਖਾਤਰ ਭਿਖਾਰੀ ਆਪਣੇ ਚੇਲੇ ਵੀ ਬਣਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਦਿ) ਅਜਿਹੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕਲਿਯੁਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਫੈਲਣ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੀ ਧਰਮਤਾ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ। ਪਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਲਿਯੁਗ ਕਦੇ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਹੀ ਸਰਵੋਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਦਵਾਪਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਦਿਨ ਰਾਤ ਦੀ ਘੜੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਥੇ ਮਿਲਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਕੇਵਲ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਮ ਦੇ ਜਾਪ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕਲਿਯੁਗ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਹੀਂ ਸਹਾਰਦੇ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਜਾਂ ਇੱਛਾਵਾਨ, ਕਲਿਯੁਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਦੁੱਖੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਐਸੇ ਭਗਤ ਸਚਮੁਚ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਕਲਿਯੁਗ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡਿਗਦਾ। ਜਦੋਂ ਕਲਿਯੁਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਮਤਾ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਕੇਵਲ ਹਰਿ ਦੀ ਯਾਦ ਹੀ ਪੂਰਨਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਾ ਸਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਕਲਿਯੁਗ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਹੀਂ ਸਹਾਰਦੇ। ਜੋ ਸਿਰਫ ਇਹ ਬਚਨ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਲਿਯੁਗ ਨਹੀਂ ਪੀੜਦਾ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਥੇ ਅਜਿਹਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਲਿਯੁਗ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਹਰਿ ਦਾ ਭਗਤ ਵਾਸਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ।