ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਕਣਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਉਥੇ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਅਣਗਿਣਤ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਦੀਵਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਵਿਆਕੁਲਤਾ ਜਾਂ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਸੀ। ਜਦ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿ्णੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਦੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਰਾਖੇ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਰਖਵਾਲੇ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਰਾਖੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੁਕੁਟ, ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਕੁੰਡਲ, ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਥੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਪੂਰੇ ਸੋ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਓਸੇ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਬੇਫਿਕਰ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ—ਮੈਂ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸੀਮਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਪੂਰਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਯਾਦ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚਤਮ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਤਾਂ ਫਿਰ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਂਤ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਚੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਿੰਨੀ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ! ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਸੰਤੋਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ, ਜੋ ਉਪਾਸਕ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੌਤ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੇੜੇ ਖੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਮੂਲ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਕਰੇ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਹੀ ਅਸਥਿਰ ਤੇ ਖਤਰੇ 'ਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਆਦਿ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ? ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਲਈ। ਹਰੇਕ ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਆਸਾਨ ਹੈ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਪਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਤਸੰਗ, ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਹਰੀ ਭਗਤੀ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਗੰਨਾਥ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਇਹੀ ਮੂਲ ਸਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਹੀ ਸੱਚਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈ। ਮੌਤ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਹੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਤੂੰ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਸੱਚੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ। ਜਿਹੜੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਹਾ-ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨਿਵੇਂ ਹੋਏਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਇਕਵੀ ਜਨਮਾਂ-ਤੱਕ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਹਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਪਾਣੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਫਲ, ਜੋ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਿ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਲੈਅ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਚਰਨ-ਰਜ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਵਾਨ ਹਰੀ ਆਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੰਗਲਮਈ ਵਸਤਾਂ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਉਥੇ ਗ੍ਰਹ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਆਦਿ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਥੇ ਸਵੈਯੰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪੁਰਾਤਨ ਧਰਮ, ਵਿੱਦਿਆ ਜਾਂ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਘਰ, ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸ਼ੁਭ ਮਾਰਗ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਰਗਾ ਹੀ ਸਮਝ। ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ। ਉਹ ਵੀ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸੰਵਾਦ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ—ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।