ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਰੈਵਤ ਸੀ। ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਪਰ ਉਸਦਾ ਸੁਭਾਅ ਬਹੁਤ ਰੁੱਖਾ ਅਤੇ ਨਿੰਦਕ ਸੀ, ਉਹ ਅਜਿਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਚਦਾ ਸੀ ਜੋ ਵੇਚਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ ਆ ਪਏ—ਉਹ ਗਰੀਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਸਾਹ ਚੜ੍ਹਣੀ ਅਤੇ ਖੰਘ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਉਹ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਸੁਆਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਰੈਵਤ ਨੇ ਜੀਵਨ ਭਰ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕੀਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਿਆ, ਬਹੁਤ ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਹਿਰਣਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਮਦਿਰਾ ਪੀਣ ਦਾ ਆਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਰਸਤੇ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਕਾਮ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੀ ਖਾਤਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮੌਜ ਮਜ਼ੇ ਲਈ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਲੇਟ ਗਿਆ। ਉਹਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪਿਆਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਧੂੜ ਦੇ ਕਣ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਦੀਵਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੌਜ-ਮਸਤੀ ਲਈ। ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਰਾਖੇ ਆ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਪਰ ਇਹ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਹੋਈ ਕਿ ਉਹ ਰਾਖੇ, ਜੋ ਮੋਹਰਾਂ, ਕੁੰਡਲਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਸੀ। ਉਹ ਉਥੇ ਪੂਰੇ ਇੱਕ ਸੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵ੍ਯਵਸਥਾ ਨਾਲ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਉਸੀ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਨੂੰ ਸੁਖ-ਸਮਪੱਤੀ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ। ਜਿਹੜੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਮੈਂ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਪੂਰਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਯਾਦ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਜੇ ਉਹ ਜੋ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਂਤ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ। ਜਿਹੜੇ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਸੰਤੋਖ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੌਤ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਨੇੜੇ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗਿਆਈ ਦੀ ਸਾਰ ਥਾਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਹੀ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਨ ਆਦਿ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਖਰੀ ਹੋਵੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਲਈ। ਸਾਰੇ ਯਜ੍ਞ ਕਰਨਾ ਆਸਾਨ ਹੈ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਮਿਲਣੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ। ਹਰ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਨਾਂ ਲਈ ਦਇਆ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ, ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਗਨਨਾਥ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਇਹੀ ਸਾਰ ਹੈ। ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਹੀ ਅਸਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈ। ਮੌਤ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਉਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਤੂੰ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਖ਼ਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰ। ਜਿਹੜੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਹਾ-ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਝੁਕੇ ਹੋਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਇਕੀ-ਇੱਕੀ ਪੀੜੀਆਂ ਸਮੇਤ ਹਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਫਲ, ਉਹੀ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।