ਜਯਧ੍ਵਜ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵਿਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਹਰਿ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਿਅ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਵੇਖ ਕੇ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰ, ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਨੇ ਜਯਧ੍ਵਜ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਭਾਰਤਵੰਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸ ਫਲ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾ-ਭਾਗ, ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਕਿਉਂ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ? ਜੇਕਰ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਵਾਤ ਦੱਸ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਯਧ੍ਵਜ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਹੱਥ ਜੋੜਕੇ ਬਹੁਤ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਸੂਝ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ ਹਰ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਜਾਵੇਗਾ। ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਰੈਵਤ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਬਹੁਤ ਨਿੰਦਕ, ਰੁੱਖਾ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ਸੀ ਜੋ ਵੇਚਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਗਰੀਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਰੋਗੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਾਹ ਫੁੱਲਣ ਅਤੇ ਖੰਘ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।" "ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਦਾ ਮਹਾਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਅਨੇਕ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਿਰਣ ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਨਸ਼ੇ ਦਾ ਆਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਰਾਤ, ਕਾਮ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਇਕ ਔਰਤ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨ ਗਿਆ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁਖ ਲਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਲੇਟਿਆ।" "ਉਥੇ ਜਿੰਨੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਧੂੜ ਉਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਹੋਈ, ਉਤਨੀ ਹੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਹੋਏ। ਉਥੇ ਸੁਖ-ਲਾਹੇ ਲਈ ਇੱਕ ਦੀਵਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਦੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਆ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਪਰ ਅਚਾਨਕ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਮੋਰ ਮੁਕੁਟ, ਕੰਨ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਦਿਵ੍ਯ ਵਿਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਜੋ ਹਰ ਸੁਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਅਸੀਂ ਸੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਟਿਕੇ ਰਹੇ।" "ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਉਸੀ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਮੈਨੂੰ ਸੁਖ ਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ ਜੋ ਸਾਰੇ ਕਲੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ। ਜਿਹੜੇ ਭਗਤ ਇਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਮੈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਯਾਦ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਇਹ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਫਿਰ, ਜਿਹੜੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੋਏਗੀ!" "ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅੰਤਹੀਣ ਆਨੰਦ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਭਗਤੀ ਕਰੀ ਜਾਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੌਤ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਨੇੜੇ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਸਾਰ ਪ੍ਰਤੀਕਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਨਾਸਵੰਤ ਦੇਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਖਤਰੇ 'ਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਨ-ਪਦਾਰਥ ਕੀਹ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ? ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਸਾਰੇ ਯਗ੍ਯ ਕਰਨਾ ਆਸਾਨ ਹੈ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਪਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਹਰੇਕ ਵਿਚ ਦਇਆ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਯਧ੍ਵਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਲਾਭ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।