ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਭਲਾ ਆਚਰਨ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੰਦਾ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗੋਵਿੰਦ ਜੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੁਕਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਹਾਲਤ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਜਾਂ ਉਚਾਰੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਜਯਧ੍ਵਜ ਨਾਮਕ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਦਇਆਵਾਨ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੀਵੇ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਇਕ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੱਖ ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਜਯਧ੍ਵਜ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਦੀਵੇ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਅਤਿ ਪਿਆਰਾ ਸੀ। ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜਯਧ੍ਵਜ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਵੇਖੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨੀ ਜਨਮੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ? ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਲਗਾਤਾਰ ਜੁਟੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ? ਜੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਮਾਮਲਾ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।” ਜਯਧ੍ਵਜ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੋਲੇ, “ਜਨਮ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਰਾਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਸਮਾਂ ਯਾਦ ਹੈ ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਰੈਵਤ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਪਰ ਬੜਾ ਨਿੰਦਕ, ਰੁੱਖਾ ਤੇ ਗਲਤ ਵਸਤਾਂ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਗਰੀਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬੀਮਾਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਾਹ ਚੜ੍ਹਨ ਤੇ ਖੰਘਣ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ, ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਸੁਆਰਥ ਲਈ ਜੀਉਂਦੀ ਸੀ, ਪਰਿਵਾਰ ਵਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਿਰਣ ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਮਾਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਦਿਰਾ ਪੀਣ ਦਾ ਆਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਰਾਹ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਇੱਕ ਔਰਤ ਕੋਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁਖ ਲਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਲੇਟ ਗਿਆ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਲੇਟਿਆ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਜਿੰਨੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਕਣ ਸੀ, ਉਤਨੇ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਥੇ ਆਨੰਦ ਲਈ ਇੱਕ ਦੀਵਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਸ਼ਹਿਰੀ ਰਾਖੀ ਵਾਲੇ ਆ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਖੀਦਾਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਪਰ ਅਚਾਨਕ, ਸਿਰ ਤੇ ਮੁਕੁਟ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ, ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ, ਅਸੀਂ ਦਿਵਯ ਵਿਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਖ ਸੀ। ਉਥੇ ਅਸੀਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪੂਰੇ ਸੋ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਉਸੀ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਮੈਨੂੰ ਧਨ-ਧਾਨ ਅਤੇ ਨਿਰਵਿਘਨ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ। ਜਿਹੜੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਮੈਂ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।