ਉਤਤੰਕਾ, ਨਰਾ ਅਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉੱਥੇ, ਹਰਿ ਜੀ ਦੀ ਸਰਵੋਚ ਭਕਤੀ ਨੂੰ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਨਰਾ ਅਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਮਾਧਵ ਦੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਤਤੰਕਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਉਸ ਸਰਵੋਚ ਅਵਾਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਯਣ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਭਕਤਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਵੀ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰਿ ਦੇ ਅਵਾਸ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਪਾਸਨਾ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਅਤੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਭਕਤਾਂ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਲੋਕ ਮੁਕਤੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਮਾੜੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹਰਿ ਦੇ ਭਕਤਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗੋਵਿੰਦ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਔਖੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹਰਿ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੁਕਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਹਾਲਤ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਜੋ ਬੋਲਦੇ ਅਤੇ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਜਯਧਵਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਨਾਰਾਯਣ ਦੇ ਭਕਤ ਸੀ। ਉਹ ਦੀਵੇ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਦੀਵੇ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਭਕਤ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰਿ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਿਆ। ਉਹ ਸਦਾ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਹਰਿ ਦੇ ਭਕਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜਯਧਵਜਾ ਦੇ ਕਰਤਬ ਵੇਖੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਚੰਭਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰਾ, ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨੇ ਜਯਧਵਜਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਕਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ। ਦੱਸੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਪਤਾ ਹੈ?" "ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਸ਼ੁਧਤਾ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ। ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਂਭਾਗ, ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਕਿਉਂ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਮਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਮਾਮਲਾ ਦੱਸੋ।" ਜਯਧਵਜਾ ਨੇ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਬੋਲਿਆ, "ਜਨਮ ਤੋਂ ਯਾਦ ਕਰਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।" ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰੈਵਤ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਹ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਠੋਰ ਅਤੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਵਿਕਰੀ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਗਰੀਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਾਹ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਅਤੇ ਖੰਘ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਉਹ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗੀ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਰੈਵਤ ਸਦਾ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਤਤਪਰ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਹਿਰਣ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਉਸ ਨੇ ਮਾਰੇ। ਉਹ ਸਦਾ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਦਾ ਆਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵਿਲਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਚਾਹਤ ਕੀਤੀ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਸੁਖ ਲਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਲੈਟ ਗਿਆ।