ਜਦੋਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੰਬਾ ਹੋ ਕੇ ਸਾਸਟਾਂਗ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਮੂਰਾ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ!" ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਨੇਹ ਨਾਲ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਪਿਆਰੇ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ।" ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੁਬਾਰਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਮੇਰੀ ਜਨਮਾਂ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਬਣੀ ਰਹੇ।" ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਕੀੜੇ, ਪੰਛੀ, ਜਾਨਵਰ, ਸੱਪ, ਰਾਖਸ਼, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਵਾਂ—ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ! ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਦੇ ਨਾ ਡੋਲ੍ਹੇ, ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹੇ।" ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਆਪਣੇ ਸ਼ੰਖ ਦੇ ਕੰਢ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਤੈਥੋਂ ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ," ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਅਲੌਕਿਕ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਜਨਾਰਦਨ, ਹਸਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਤੂੰ ਨਰਾ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਤਪੋਭੂਮੀ ਨੂੰ ਜਾ; ਉਥੇ ਤੈਨੂੰ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗਾ।" ਉਹ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਆਖਰਕਾਰ ਉਹ ਮੋਖਸ਼ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਤੰਕਾ ਵੀ ਨਰਾ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਤਪੋਭੂਮੀ ਨੂੰ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ ਸਿਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਹਰੀ ਦੀ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਸਾਰੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਨਰਾ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਾਧਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਲਾਈ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਐਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਭਗਤ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਵੱਡਾ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਲੋਕ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਮੰਦੇ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਜਿਹੜੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗੋਵਿੰਦ ਜੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਰੂਪੀ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੋਖਸ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਤੇ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਿਚ ਜਯਧਵਜ ਨਾਮ ਦਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵਰਨਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ। ਉਹ ਦੀਵੇ ਦਿੰਣ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਲਈ ਇੱਕ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਵੱਖ ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ। ਉਹ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਦੀਵੇ ਦਿੰਣ ਵਿਚ ਭਗਤੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜਯਧਵਜ ਦੇ ਕਰਤਬ ਵੇਖੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਆਸ਼ਚਰਜ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਮਿਲਿਆ? ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਸੁਚੱਜੀ ਸਫਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਦੋ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਸਦਾ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਦੱਸੋ।" ਤਦ ਜਯਧਵਜ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਜੋੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਜਨਮ ਤੋਂ ਯਾਦ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਹੁਣ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਉਹ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।