ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਪ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਉਹ ਉਸ ਆਦਿ-ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਆਦਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਅਤੁਟ ਬਲ ਦਾ ਧਨੀ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਸੰਗ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਲਪਨਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੈ।" ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਉਸਦੇ ਸੱਚੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਉਹ ਬੜੀ ਕਰੁਣਾ ਨਾਲ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਮੈਂ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ। ਮੁੜ ਮੁੜ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਤੇਜ-ਕੋਸ਼ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੋਤੀ ਦੀ ਨੱਕ ਦੀ ਵਲੀ, ਮੁਕੁਟ, ਕੰਨ-ਫੁੱਲ, ਹਾਰ ਅਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅਰਧ-ਦੇਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਰਮ ਤੁਲਸੀ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਅਤਿ ਉਜਲੇ ਦਿਖਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਵੱਡੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਮੁਰਾ-ਵਧ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਬਚਾਓ!" ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਪਿਆਰੇ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ।" ਉਹ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਮੇਰੀ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਟੁੱਟ ਭਕਤੀ ਜਨਮ ਜਨਮ ਰਹੇ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਕੀੜੀ, ਪੰਛੀ, ਪਸ਼ੂ, ਸਰਪ, ਰਾਖਸ਼, ਭੂਤ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਵਜੋਂ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਨਮ ਲਵਾ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਭਕਤੀ ਸਦਾ ਅਡੋਲ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇ।" ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸੰਗੀਨ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਹੀ ਹੋਵੇ।" ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੁਸਕੁਰਾ ਕੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਤੂੰ ਨਰਾ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਜਾ; ਉਥੇ ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇਗੀ।" ਉਹ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਦ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਤਤੰਕਾ ਵੀ ਨਰਾ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਹਰਿ ਦੀ ਪਰਮ ਭਕਤੀ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨਰਾ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਾਧਵ ਦੀ ਨਿੱਤ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਉਹ ਪਰਮ ਧਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਬੜਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ। ਜੋ ਐਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰਿ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੈਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਅਤੇ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਲੋਕ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਮਾੜੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਹਰਿ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗੋਵਿੰਦ ਜੀ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹਰਿ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੁਕਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਉਚਾਰਦੇ ਜਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜਯਧਵਜ ਨਾਮਕ ਭਗਤ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੀਪ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਲਈ ਵਿਭਿੰਨ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਦੀਪ ਦਿੰਦੇ ਅਤੇ ਹਰਿ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।