ਇਹ ਕਥਾ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੋਂ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਜਾਣਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਜਨਮਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਕਸ਼ਮ ਤੋਂ ਵੀ ਸੁਕਸ਼ਮ ਹੈ, ਸਭ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ ਲਈ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਵਜੋਂ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅਜਨਮਾ—ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਚਤਮ ਤੋਂ ਪਰੇ ਇਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਵੈ-ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਵਰੂਪ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਜੋਂ ਉਜਾਗਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਪੁਰਖ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਬੋਲ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਸਿਰਫ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਣਮਾਪ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ, ਅਸੰਗ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜੋ ਸਿਰਫ ਬੋਲ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਣ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਕਲਪਨਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਲ-ਜਨਮਿਆ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਮੈਂ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਮੈਂ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ; ਵਾਰ ਵਾਰ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਤੇਜ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਮੋਤੀ ਦੇ ਕ੍ਰੌਨ, ਕੰਨ-ਬਾਲੇ, ਹਾਰ ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਨੱਕ ਉੱਤੇ ਮੋਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਅਰਧ-ਦੇਵਕਾਇਆ ਸਰੀਰ ਦੀ ਜੋਤ ਵਧ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਮਲ ਤੁਲਸੀ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈ ਗਿਆ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਬੋਲੇ, “ਹੇ ਮੁਰਾ ਨਾਸਕ, ਬਚਾ, ਬਚਾ!” ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੋਚ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ: “ਪਿਆਰੇ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ।” ਦੁਬਾਰਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਕੋਲ ਬੋਲੇ, “ਮੇਰੀ ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਹੈ ਕਿ ਜਨਮ ਜਨਮਾਂਤਕ ਵੀ ਮੇਰੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਰਹੇ। ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਕੀੜੇ, ਪੰਛੀ, ਪਸ਼ੂ, ਸੱਪ, ਰਾਖਸ਼, ਭੂਤ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਵਜੋਂ ਜੰਮਾਂ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇ।” ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਤਾਂਹੀਂ ਹੋਵੇ,” ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੰਖ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਤੂੰ ਨਰਾ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਜਾ; ਤੈਨੂੰ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੋਖਸ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਤਤੰਕਾ ਵੀ ਨਰਾ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਗਿਆ। ਹਰਿ ਦੀ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ। ਨਰਾ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਾਧਵ ਦੀ ਨਿੱਤ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਪਰਮ ਧਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ। ਉਹ ਵੀ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਥਾ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਭਗਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਮੋਖਸ਼ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।