ਅਨੰਤ, ਆਦਿ ਰਹਿਤ ਤੇ ਆਧਾਰ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ—ਜੋ ਆਧਾਰ ਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਹਰ ਦਿਲ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਯੋਗੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸੁਰਤ ਸਬਦ ਹੈ, ਉਹ ਸਬਦ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਓਮ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਬੇਉਮਰ ਹੈ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹੈ, ਬੋਲਣ ਜਾਂ ਸੋਚਣ ਨਾਲ ਪਰੇ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਅਹੰਕਾਰ, ਊਰਜਾ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਸਦੀਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਦੁਬਾਰਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਅਣਮਾਪ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਭਜਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਅਲੱਗ, ਸਰਬੋਤਮ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮ ਸਤਤਾ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅਜੰਮਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਕਸ਼ਮ ਤੋਂ ਵੀ ਸੁਕਸ਼ਮ ਹੈ, ਸਭ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਣੁ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਾ ਜੋਗ ਹੈ, ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਦੀਵੀ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਸਰਬਵਿਆਪੀ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਵਜੋਂ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅਜੰਮਾ—ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਉਹ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਸਰਬਵਿਆਪੀ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਅਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਨਾਹ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਣੰਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਣਮਾਪ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਆਦਿ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਮ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਨਿਰਲੇਪ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਕਾਰ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜੋ ਸਿਰਫ ਬੋਲਣ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਣ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਲਪਨਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਉਸ ਦੀ ਅਸਲਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਹੇ ਕਰੁਣਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲਓ, ਮੈਂ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਤੇਜ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਮੁਕੁਟ, ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਨੱਕ ਉੱਤੇ ਮੋਤੀ ਦਾ ਗਹਿਣਾ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਅਰਧ-ਦੇਵਤਾ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਹੋਰ ਚਮਕਦਾਰ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ, ਨਰਮ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਸਟਾਂਗ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੁਕਾਰ ਉਠਾ, "ਹੇ ਮੁਰਾ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਬਚਾਓ, ਬਚਾਓ!" ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪਿਆਰੇ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ।" ਦੁਬਾਰਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੇਰੀ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਟੁੱਟ ਭਕਤੀ ਬਣੀ ਰਹੇ, ਜਨਮ ਜਨਮਾਂਤਰ ਤੱਕ।" "ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਕੀੜੇ, ਪੰਛੀ, ਜਾਨਵਰ, ਰੇੰਗਣ ਵਾਲੇ, ਦੈਤ, ਭੂਤ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਵਾ—ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਭਕਤੀ ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹੇ।" "ਤਾਂ ਜੋ ਹੋਵੇ," ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਸੰਕ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੁਸਕੁਰਾ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਜਾ; ਤੂੰ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।" "ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।