ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਭਗਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲ ਮੋੜਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਚੱਕਰ, ਕਮਲ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੱਡੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਸਰਣਾਗਤ ਦੇ ਆਸਰੇ ਨੂੰ ਉਹ ਭਗਤ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਦਿ-ਦੇਵ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਪ ਤੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਗਤ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਤ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹਨ।" ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਨਾਦਿ, ਏਕ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਾਰਣ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ। ਉਹ ਸਦਾ-ਥਿਰ, ਸਰਣ ਆਏਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ। ਉਹ ਭਗਤ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਅਨੰਤ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉਪਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।" ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਅਥਾਹ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ ਵਜੋਂ ਦਿੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਆਤਮਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹੀ ਉਸ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਜੋਂ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਅਥਾਹ, ਅਨਾਦਿ, ਆਧਾਰ ਰਹਿਤ, ਅਤੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਆਧਾਰਤ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹਨ। ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਯੋਗੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਧੁਨੀ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਓਮ ਦੇ ਤੱਤ, ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹਨ। ਉਹ ਬੇਉਮਰ, ਸਾਕਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਬੋਲਣ ਤੇ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ। ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਸਤਤਾ, ਉਰਜਾ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਅਡੋਲਤਾ—all ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹਨ, ਪਰ ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਸਦਾ ਲਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਭਗਤ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਉਹ ਉਸ ਅਥਾਹ ਪੁਰਖ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਸ ਪਰਮ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਜਨਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਮ, ਤੇ ਸਭ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਾ ਯੋਗ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਸ਼ਰਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਦਾ-ਥਿਰ, ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਵਜੋਂ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅਜਨਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਤੇ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ। ਉਹ ਉਸ ਪੁਰਖ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਤੇ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਿਰਫ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਥਾਹ ਹੈ। ਉਹ ਮੁਢਲੇ, ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਆਦਰਯੋਗ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਮਹਾ-ਤਾਕਤਵਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਲਿਪਤ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਭਗਤ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਉਹਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜੋ ਸਿਰਫ ਬੋਲ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਣ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਕਲਪਨਾ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ।" ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਕਮਲ-ਜਨਮਿਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਉਸਦੀ ਅਸਲਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਭਗਤ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ, ਮੈਂ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ; ਮੁੜ ਮੁੜ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਭਗਤ ਨੇ ਸੱਚੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, ਤਦ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਚਮਕ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਮੋਤੀ ਵਾਲੇ ਕਰੌਨ, ਕੁੰਡਲ, ਹਾਰ ਅਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਦਿੱਸੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੱਕ ਉੱਤੇ ਮੋਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਰਧ-ਦੇਵਤਾ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਹੋਰ ਚਮਕਦਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ, ਜੋ ਕੋਮਲ ਤੁਲਸੀ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਹਾਨ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।