ਉਕਤੰਕ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਜਕੜ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਉੱਚਤਮ ਧਾਮ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਕਤੰਕ ਨੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਅਤੇ ਵਿਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕੀਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਉ।" ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕਰਕੇ, ਨਿਵੇਦਨ ਸਹਿਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਕਤੰਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਾਵੇਂ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ, ਉਕਤੰਕ ਨੇ ਵੀ ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਆਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਵਰਦਾਨ ਬਾਰੇ, ਜਿਗਿਆਸਾ ਹੋਈ ਕਿ ਉਕਤੰਕ ਨੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਵਰਦਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ? ਜਦ ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਵੁਕਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਚਕਰ, ਕਮਲ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਤੇ ਮਹਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਦਿ ਦੇਵ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਰੋਸ ਤੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੁਆਰਾ ਸੰਸਾਰ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਦਿ, ਪਵਿੱਤਰ, ਵੇਦਾਂਤ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਜ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਕੋਈ ਆਰੰਭ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਇਕੋ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ। ਹੇ ਨਿਤ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਹਟਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਵਰਦਾਨ ਦਿਉ। ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ, ਅਨੰਤ ਸਰੂਪ ਹੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ। ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ, ਨਿਰਮਲ, ਅਥਾਹ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹੀ ਸੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਵਜੋਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਇਕ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਤਮਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ। ਜੋ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹੀ ਇਸ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਅਥਾਹ, ਅਨਾਦਿ ਤੇ ਆਧਾਰ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਆਧਾਰ ਤੇ ਆਧਾਰਤ ਦੋਵੇਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਾਦ ਸਰੂਪ, ਨਾਦ ਦਾ ਬੀਜ, ਓਮ ਦਾ ਤੱਤ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈ। ਜੋ ਅਜਰ, ਸਾਕਸ਼ੀ, ਬੋਲ ਤੇ ਮਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਅਹੰਕਾਰ, ਉਰਜਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਧੀਰਜ—ਇਹ ਸਭ ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਤੱਤ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਸਦੀਵੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਅਥਾਹ ਪੁਰਖ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਉੱਚਤਮ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਹਿਰਦੇ-ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਜਨਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੂਖਮ, ਸਭ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕਹਿ ਕੇ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਮੈਂ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਾ ਯੋਗ, ਨਿਰਵਿਕਾਰ—ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਦੀਵੀ—ਮੈਂ ਉਸ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਵਜੋਂ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅਜਨਮਾ—ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਗਿਆਨ ਸਰੂਪ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ, ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਇੰਦ੍ਰ ਵਜੋਂ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੇ ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਉਸ ਪੁਰਖ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਬੋਲ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਸਿਰਫ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।