ਗੁਲਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਫੀ ਮੰਗੀ। ਹੁਣ ਉਸ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ, ਜਿਸਦੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਤੇ ਜੋ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਤੁਹਾਡੀ ਦਰਸ਼ਨ ਮਾਤਰ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਕਿਸ ਕੋਲ ਸ਼ਰਨ ਲਵਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਇੱਥੇ ਜਿਹੜੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਮੈਂ ਬਣਾਏ, ਉਹ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲੇਗੀ? ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਮੇਰਾ ਭਵਿੱਖ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਾਂ ਮੇਰਾ ਅਗਲਾ ਜਨਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗਾ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਭੋਗਾਂਗਾ, ਕਿੰਨੇ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਇਹ ਸਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ?” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਦੀ ਅੱਗ ‘ਚ ਸੜਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਦੇਹ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਜ্ঞানਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਲਾ ਕੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਤਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਮਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਕਵਚ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ।” ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰਕੇ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਸਹਿਤ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਜਿਸ ਵਰ੍ਹੇ ਨਾਲ, ਉਕਤੰਗ ਨੇ ਵੀ ਪਰਮ ਧਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਸਵਾਲ ਉਠਿਆ ਕਿ ਉਕਤੰਗ ਨੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਵਰ ਮੰਗਿਆ ਸੀ? ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਚਰਨਾਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਮਹਾਤਮਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਭਾਵੁਕਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਚਕਰ, ਕਮਲ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਖੜਗ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਹਾਂ ਦੁੱਖ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਹਨ। ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਦਿ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੰਸਾਰ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਪਵਿੱਤਰ, ਵੇਦਾਂਤ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ, ਤੇਜਸਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਕੋਈ ਆਰੰਭ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਇੱਕ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਜਿਸ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਸਦਾ-ਥਿਰ, ਸ਼ਰਨ ਆਏਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿਓ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਅਨੰਤ ਹੈ; ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ। ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰਮਲ, ਅਣਮਾਪ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਵਜੋਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਇੱਕ ਹੈ, ਪਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਜਿਵੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਿਹਾ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹੀ ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਜਿਸ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਅਣਮਾਪ, ਬਿਨਾਂ ਆਰੰਭ ਤੇ ਆਧਾਰ ਦੇ, ਜੋ ਆਧਾਰ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਆਧਾਰਤ ਵੀ, ਉਹੀ ਰੂਪ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਧੁਨੀ ਰੂਪ, ਧੁਨੀ ਦਾ ਬੀਜ, ਓਮ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈ। ਉਹ ਅਜਰ, ਸਾਕਸ਼ੀ, ਬੋਲ ਤੇ ਮਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਚੇਤਨਾ, ਸ਼ਕਤੀ, ਬਲ ਅਤੇ ਧੈਰਜ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਸਦੀਵੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਅਣਮਾਪ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਭਜਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਪਰਮ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।