ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਮੀਠੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਧੀਰਜ ਅਤੇ ਕਰੁਣਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨੇਕ ਲੋਕ ਕੋਈ ਵੀ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਜਾਂ ਦुषਟਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਬਿਨਾ ਵਜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਵਿਵਾਦ ਜਾਂ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੇ। ਅਜਿਹੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਦਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵਾਂਗ ਹਨ—ਜਦੋਂ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਹਾੜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਭਾਵ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੋੜਦੇ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਕੁਝ ਦुषਟ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਮਾਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਵਜ੍ਹਾ ਦੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਮਛੀ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਚੁਗਲਖੋਰ ਲੋਕ ਵੈਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੋਸਤ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ خاطر, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਸਹਿ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਆਖਿਰਕਾਰ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ" ਵਾਲੀ ਸੋਚ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਤੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪੁਣ ਅਤੇ ਪਾਪ, ਇੱਥੇ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ, ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਘੀ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਨਾ ਪੁਣ, ਨਾ ਪਾਪ, ਨਾ ਧਨ, ਨਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇ—ਇਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਸਦਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਪਰ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਅਜਿਹੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਨਿਸਚਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਜਨਮ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਗਿਆਨ ਕੇਵਲ ਭਾਗ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਵੀ ਲੋਕ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਿਅਰਥ ਉੱਦਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਲੋਕ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉੱਦਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਉਹ ਪਾਪ ਦਾ ਫਲ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਮੂਰਖ ਵਿਅਕਤੀ ਹੀ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਗੁਲਿਕਾ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ "ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ" ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਛਤਾਵਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿਆ: "ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਮੁਆਵਜ਼ਾ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲਵਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਇੱਥੇ ਪਾਪ ਦੇ ਜਾਲ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਕਿਹੜੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰਾਂਗਾ? ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਮੇਰਾ ਭਾਗ ਕਿਹੜਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਾਂ ਮੇਰਾ ਅਗਲਾ ਜਨਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗਾ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ, ਕਿੰਨੇ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ, ਸਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ?" ਪਛਤਾਵੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਪਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਚੜ੍ਹੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਦਿਵਯ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੁਨਿ ਨੂੰ ਕਹਿਆ: "ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਕਵਚ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਧਾਮ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ।" ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ। ਉਸ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ, ਉਕਤੰਕ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਅਵਸਥਾ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਨੇਕ ਉਕਤੰਕ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਵਰਦਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ? ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕੀਤੀ।