ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ, ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਦਸੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਉਹ ਫਿਰ ਸੌਵੀਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਪਾਰਕ ਮੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਗੂਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਚੋਰ, ਜੋ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਸੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਉਤਤੰਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਹਥਿਆਰ ਕੱਢ ਕੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉਤਤੰਕਾ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਉੱਤੇ ਵਧਿਆ। ਜਦ ਉਤਤੰਕਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਕੀ ਕਸੂਰ ਕੀਤਾ ਹੈ? ਦੱਸ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ।" "ਹੇ ਸੁਮੀਤ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਵੀ ਬੁਰਿਆਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦੇ। ਚੰਗੇ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਚੰਦਨ ਦਾ ਰੁੱਖ ਕੱਟਿਆਂ ਵੀ ਕੁਹਾੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਫਿਰ ਵੀ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨਾਂ ਵਲੋਂ ਨਹੀਂ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਮਛੀ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪੁੱਤਰ, ਦੋਸਤ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਧਨ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੀਆਂ ਤਕਲੀਫਾਂ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਖੀਰ ਵਿਚ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "‘ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ’ — ਇਹ ਸੋਚ ਬੇਕਾਰ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਚੰਗਾ ਤੇ ਮੰਦਾ ਕਰਮ ਇਥੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵੀ ਨਾਲ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਘੀ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਨਾ ਨੇਕ ਕਰਮ, ਨਾ ਮੰਦੇ ਕਰਮ, ਨਾ ਧਨ, ਨਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ — ਕੁਝ ਵੀ ਸਦਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਧਨ ਜੋੜਨ ਤੇ ਦੇਣ ਵਿਚ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।" "ਇਸ ਲਈ, ਕੇਵਲ ਭਾਗ ਹੀ ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਵੀ, ਲੋਕ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਕ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਉਸ ਪਾਪ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤੇ ਗੁਲਿਕਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ।" ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਤੇ ਪਛਤਾਵੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਕਿਸ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲਵਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਇੱਥੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਪਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਿਹੜੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾਵਾਂਗਾ? ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਮੇਰਾ ਭਾਗ ਜਾਂ ਅਗਲਾ ਜਨਮ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ? ਮੈਂ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਕਿੰਨੇ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਾਂਗਾ?" ਪਛਤਾਵੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਵੇਖ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਜਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਲਗਾਇਆ। ਤਦ ਉਹ ਦੇਵੀ ਵਿਹਾਇਕ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ...