ਹਰਿ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਭਗਤੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਜਾਤ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋਣ, ਸੱਚਮੁਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਰਿ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਅਖੁੰਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰਿ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਜਲ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਹਰਿ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਤਮ-ਸਮਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦੀਵੀ ਮੋਖਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਗਾਥਾ ਪੜ੍ਹਦੇ ਜਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਦੌਲਤ ਹਥਿਆਉਣ ਦੀ ਚਾਹ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜHundreds ਜਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਅਗਵਾ ਹੋਵੇ, ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦਸੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਸੌਵੀਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉਥੇ ਗਿਆ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਗਰ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖਿਆ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈ। ਚੋਰ, ਜੋ ਚੋਰੀ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਸੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਉਤਤੰਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਤਪस्या ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਚੋਰੀ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਆਈ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਸਾਗਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਉਤਤੰਕਾ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਦੌੜਿਆ। ਉਤਤੰਕਾ ਨੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਖਿਲਾਫ ਕੀ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ? ਦੱਸੋ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੋ।" ਉਤਤੰਕਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸੁਭਾਵਕ, ਨੇਕ ਮਨੁੱਖ ਬਿਨਾਂ ਕਾਰਨ ਬੁਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦੇ। ਨੇਕ ਲੋਕ, ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੇ। ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" ਉਤਤੰਕਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ, "ਸੰਧਲ ਦੀ ਲੱਕੜੀ, ਜਦੋਂ ਕੱਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮਹਿਕ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਲਗਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਬੁਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ। ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਮੱਛੀ ਫੜਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਿਨਾਂ ਕਾਰਨ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।" ਉਤਤੰਕਾ ਨੇ ਆਗਾਹ ਕੀਤਾ, "ਪੁੱਤਰ, ਦੋਸਤ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਸਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅੰਤ ਵਿਚ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਇਕੱਲਾ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ' ਵਾਲੀ ਸੋਚ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਪੀੜਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅਚ্ছে ਅਤੇ ਬੁਰੇ ਕਰਮ ਇਥੇ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਸਾਥ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਘੀ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਪਾਉਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਨ ਧਰਮ, ਨ ਅਧਰਮ, ਨ ਦੌਲਤ, ਨ ਪੁੱਤਰ, ਨ ਰਿਸ਼ਤੇ - ਇਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਨੇਕ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਦੌਲਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨ ਅਤੇ ਦੇਣ ਵਿਚ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਸਮਝ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।" "ਜਨਮ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਗਿਆਨ ਕੇਵਲ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਵੀ, ਲੋਕ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਉਪਰਾਲੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਪਰਾਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਇੱਕ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਹੀ, ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਤਤੰਕਾ ਨੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਨੇਕੀ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਬੜੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਈ।