ਇਹ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਵਰਨਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਤੋਂ ਵਖਰਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੁੱਤਾ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਰਗਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਸਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਨੇੜੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਹੜੇ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਿਸ਼ਫਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਭਗਤੀ ਉਲਟ ਉਸ ਭਗਤ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੱਚ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਸਦਾ ਧਰਮਕਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰੂਪ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਭਗਤੀ ਹੈ, ਉਹਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਮੰਦਤਾ ਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਐਸੇ ਭਗਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਵਿਚਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਮਿੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਦਤਾ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਚੁਤਿਆਰ ਭੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਸਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੁਨੀਆ ਅਤੇ ਮੋਖ ਦੋਵੇਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਖੂਟ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਐਸਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਜਲ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਜਾਂ ਦੌਲਤ ਵਲ ਤਾਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੱਸਣ ਲਈ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਸਾਲ ਵੀ ਘੱਟ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੌਵੀਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਧਿਆਈ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਬਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਰਗਾ ਲਗਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆਈ। ਚੋਰ, ਚੋਰੀ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਉਤਤੰਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਤਪ ਦੇ ਖਜਾਨੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕੋਈ ਚੋਰੀ ਰੋਕਣ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਉਤਤੰਕਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਉਤਤੰਕਾ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਵਧਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਤਤੰਕਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਤਤੰਕਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਕਿਹੜਾ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤਾ ਹੈ? ਦੱਸੋ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ।" ਉਤਤੰਕਾ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਿੱਠੇ ਸਵਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਵੀ ਬੁਰੇ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦੇ। ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਚੰਦਨ ਦਾ ਰੁੱਖ ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ ਕੁਹਾੜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਲੋੜਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦੁੱਖੀ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਾਂ ਵੀ, ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕਦੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਮਛੀ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਚੁਗਲਖੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਵੈਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੁੱਤਰ, ਮਿੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਧਨ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਹਰੇਕ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ‘ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ’ ਵਾਲਾ ਭਾਵ ਜੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਪੀੜਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਸਾਨੂੰ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਦੀ ਮਹੱਤਾ, ਅਤੇ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਉਪਰ ਉਠਣ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।