ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਇਹ ਗੱਲ ਆਈ ਕਿ ਇਹ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਇਸਨੂੰ ਛੁਡਵਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਸਭ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ ਯਜ੍ਞਮਾਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸਨ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸੁਮਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਐਸਾ ਉਪਾਅ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਤੂੰ ਅਣਗਿਣਤ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਇਕ ਵਾਰ, ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਛੱਡ ਗਏ, ਤੂੰ ਦੁਖ ਅਤੇ ਵਿਯੋਗ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਥੇ ਮੀਂਹ ਪਈ ਸੀ ਅਤੇ ਥਾਂ ਚਿਕੜੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਥਾਂ, ਜੋ ਮੈਲ ਨਾਲ ਲਿਪਟੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵਿ्णੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਥੇ ਤੈਨੂੰ ਸੱਪ ਨੇ ਡੱਸ ਲਿਆ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਜਨਮ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਹਰੀ ਪ੍ਰਤੀ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ। ਉਥੇ ਵੱਸ ਕੇ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਣੀ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਪਾਅ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ। ਤੂੰ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਕਰ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਪਾਪ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਉਹ ਫਲ ਦਿਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਤਦ, ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਸੁਮਾਲੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਦੋਹਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਗੰਧਰਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਵਿ्णੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਯਜ੍ਞਮਾਲੀ ਵੀ ਉਥੇ, ਇੱਕ ਕਲਪ ਤੱਕ, ਸੁਮਾਲੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਥੇ ਹੀ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਰਮ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲਿਆ। ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਥੇ ਤੇਨੂੰ ਉੰਗuent (ਲੇਪ) ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਸਮਝਾਈ ਗਈ। ਜਿਹੜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਵਾਸਨਾ ਦੇ, ਸਿਰਫ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਵਿਣੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਲਾਭ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰੀ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰੀ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲਾਭ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਰਮ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪਾਪੀ ਵੀ ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਂ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਕੌਣ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ? ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜੋ ਕੁੱਤਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈ; ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰ। ਉਹ ਸਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ ਵਾਂਗੂ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਕਦੇ ਨਾ ਜਾ। ਜੋ ਗਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਐਸਾ ਵਿਅਕਤੀ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਜਾ ਫਲਦਾਇਕ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪੂਜਾ ਉਸ ਪੂਜਕ ਨੂੰ ਹੀ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਵਿਦਵਾਨ ਉਸਨੂੰ ਵਿਣੂ-ਦ੍ਰੋਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮਕਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਣੂ ਦੇ ਰੂਪ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸਦੀ ਵਿਣੂ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਕੁਟਿਲਤਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਵੀ ਪਾਪੀ ਵਿਚਾਰ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਭੀ ਮੰਦਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।