ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਅਭੀਚਾਰਣਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ’ਚ ਫਸ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵੀਆਂਵੀਆਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵਟ ਰੱਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੋਰੀ ਕਰ ਲਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਅਭੀਚਾਰਣਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ ਕਿ, “ਤੂੰ ਹੀ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆ, ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ।” ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਲਈ। ਪਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਮਾਲੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਵੀ, ਭਰਾ ਪ੍ਰਤੀ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਮਾਲੀ ਨੂੰ ਕੈਦ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਆਪਣੇ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਅੱਧਾ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮੂਰਖਾਂ, ਚੁਤੜਾਂ ਅਤੇ ਤੀਖੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠ ਕੇ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਿਚੁਮੰਡਾ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਕੇਵਲ ਕਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਮਾੜੀਆਂ ਸੰਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਕੇ, ਉਹ ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੰਦੇ ਪਦਾਰਥ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਤੰਗ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਕ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਪਰ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਓਹੋ ਮੈਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ ਭੁੱਖਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਸਦਾ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ। ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਯੋਗਯ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਫਲ ਸਿਰਫ਼ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਦਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਯਜ੍ਞਮਾਲੀ ਅਤੇ ਸੁਮਾਲੀ ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਮਰ ਗਏ। ਤਦ ਹਰੀ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਭੇਜਿਆ, ਜੋ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਅਨੋਖੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਕਾਮਧੇਨੁ ਗਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਾਮ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬੇਬਸ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਖਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਇਹ ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਸੁਮਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਹੈ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਹੋ।” ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚ, ਸੱਤ ਕਦਮ ਇਕੱਠੇ ਚੱਲਣ ਨਾਲ ਵੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਲਿਆਂ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਨਾਲ ਵੀ। ਭਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਜਾਂ ਵੈਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। “ਇਹ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਇਹ ਛੁਟ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਦੱਸੋ।” ਤਦ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਯਜ੍ਞਮਾਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਅਸੀਂ ਤੇਨੂੰ ਇੱਕ ਉਪਾਅ ਦੱਸਾਂਗੇ, ਹੇ ਸੁਮਾਲੀ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।” “ਤੇਰੇ ਪਾਪ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਸੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਉੱਥੇ ਮੀਂਹ ਪਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਥਾਂ ਚਿਕਣੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਥਾਂ, ਜੋ ਚਿਕਣੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਥੇ ਤੈਨੂੰ ਸੱਪ ਨੇ ਡੰਸ ਲਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਪਰ ਇਸ ਕਾਰਨ, ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਜਨਮ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਹਰੀ ਪ੍ਰਤੀ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ।