ਇਥੇ, ਹੇ ਦੋਜਾ ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਏ, ਕੇਵਲ ਪੂਰਨ ਅਤੇ ਸਰਵੋਚ ਆਨੰਦ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਗਿਆਨ ਅਟੁੱਟ ਤੇ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੱਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ "ਮੈਂ ਓਹੀ ਹਾਂ," ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸਰਵੋਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਾਰਾਣਸੀ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਜੋ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਯਜ੍ਞਮਾਲੀ ਅਤੇ ਸੁਮਾਲੀ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੋ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ, ਹੇ ਦੋਜਾ ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਅਤੇ ਫੁਜ਼ੂਲਖਰਚੀ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਦੌਲਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਿਆਵਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਕਰ ਬੈਠਾ। ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੁਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਿਆਵਲੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾੜੇ ਮਨ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਲਈ। ਪਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ ਸੁਮਾਲੀ ਨੂੰ ਜ਼ਬਤ ਕਰ ਲਏ। ਭਰਾ ਲਈ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੈਦ ਤੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਧੀ ਦੌਲਤ ਆਪਣੇ ਲਈ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਆਧੀ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ, ਉਹ ਮੂੜ੍ਹਾਂ, ਚੁੱਟੜਿਆਂ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਖਾਣ ਪੀਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਪੀਚੁਮੰਦਾ ਰੁੱਖ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਸਿਰਫ ਕਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਕੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ, ਉਹ ਗਾਂ ਮਾਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਂਦਾ ਸੀ। ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਤੰਗ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ। ਜੋ ਯੋਗ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਂਦਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕਾਮਧੇਨੁ ਰੁੱਖ ਦੇ ਸਾਰੇ ਫਲ ਸਿਰਫ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜ੍ਞਮਾਲੀ ਅਤੇ ਸੁਮਾਲੀ ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਮਰ ਗਏ। ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੂਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹੀ ਗਿਆ। ਉਹ ਅਚੰਭੇਜ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਕਾਮਧੇਨੁ ਗਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬੇਬਸ ਵਾਂਗ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਘਬਰਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਉਨਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਸੁਮਾਲੀ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਕੋਈ ਉਪਾਯ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਹੋ।" ਚੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤੀ ਸੱਤ ਕਦਮ ਚੱਲਣ ਨਾਲ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਨਾਲ ਵੀ ਦੋਸਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਚੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਕਦਮ ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਤੇ ਵੈਰ ਦੋਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।