ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਜਿਸ ਦੀ ਮੈ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ ਹੈ। ਉਹ ਨਿਰਲੇਪ ਤੇ ਪੂਰਨ ਹੈ, ਉਸ ਅੰਦਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ—ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਮੈਂ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ। ਉਹ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮੈਂ ਸ਼ਰਨ ਲੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਸ ਕੂರ್ಮ (ਕੱਛੂਏ) ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ। ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ, ਉਸ ਵਾਰਾਹ (ਸੂਰ) ਰੂਪ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਉਸ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਚਰਨਾਂ ਤੱਕ, ਮੈਂ ਉਸ ਅਜੇਤ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਜਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਸੰਘਾਰਿਆ, ਮੈਂ ਰਾਮ ਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕੁਲ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਅਣਗਿਣਤ ਯੁੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਗਿਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਜਾਂ ਮਨੁਸ਼, ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਤਨਿਕ ਜਿਹਾ ਜੀਵ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਮੈਂ ਘੱਟ ਮੱਤਿ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਪਾਪੀ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ। ਮੈਂ ਉਸ ਆਦਿ, ਅਜਨਮਾ, ਗਿਆਨ ਸਰੂਪ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਸਾਰ ਹੀ ਭਾਵਨਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਦਸ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਮਾਪ ਲਾਈ, ਮੈਂ ਉਸ ਅਜਨਮਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਰਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਗੁਪਤ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰੰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਆਪਣਾ ਆਬਾਦੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਨਾਰਦ, ਸਨੰਦਨ ਆਦਿਕ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦੀ ਆਬਾਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਸਨਕ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਯੋਗ ਹੋ। ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ, ਚਲ ਅਤੇ ਅਚਲ, ਵਿਆਪਕ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਭੇਦ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਬਣਾਏ। ਵਿਚਕਾਰ, ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਆਸਨ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੰਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸੱਚ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ। ਜੋ ਸਤ ਅਤੇ ਅਸਤਿ ਦਾ ਤੱਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਵਜੋਂ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਗਿਆਨ ਜਦ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬੁੱਧੀ ਏਕਤਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਗਿਆਨ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਅਦਵੈਤ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਜਦ ਤਕ ਸਭ ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਵੱਖਰਾ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਉਪਾਧੀ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਅੰਬਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਆਪਣੇ ਆਧਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਕੁਝ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਰਤੀ, ਕੁਝ ਗਿਰਿਜਾ, ਤੇ ਕੁਝ ਅੰਬਿਕਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕੌਮਾਰੀ, ਵੈਸ਼ਣਵੀ, ਵਾਰਾਹੀ, ਇੰਦ੍ਰੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਭਵੀ ਵੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਪਰਮ ਤੱਤ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।