ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਜਨ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਕਦੇ ਵੀ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਨਾ ਕਰੋ—even ਜੇ ਕੋਈ ਪੁੱਛੇ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਰੱਖੋ। ਘਰ ਆਏ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਸਦਾ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੋ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਝਗੜੀ ਨਾ ਹੋਣ ਦਿਓ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨਾਰਾਯਣ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੋ, ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ। ਮੰਦਰ ਦੇ ਦਵਾਰ ਤੇ, ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹੋ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੋ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰਸਤਾ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਓ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਲਈ ਦੀਵਾ ਰੱਖੋ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਣਾ, ਨਮਸਕਾਰ ਅਤੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਨਾਲ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਵੈਦਾਂਤ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰੋ। ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਥੋੜ੍ਹੀ ਬੁੱਧੀ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਸੋਚਦਾ: ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ? ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਕੀ ਹਨ? ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਅਜਿਹੀ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ, ਬਿਨਾਂ ਥੱਕੇ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ? ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਕੀ ਹਨ? ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ? ਦੱਸੋ।" ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡ ਰਹੀ ਮਨ ਨੂੰ ਅਸਲੀਅਤ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੇਗੀ? "ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਮਨ ਦੇ ਵਿਹਾਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਮੈਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਜਾਤ ਹੈ, ਨਾ ਹੋਰ ਗੁਣ, ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੋਈ ਕਰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮੈਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਰੂਪ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਅਪਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਸ ਦੀ ਸਵਭਾਵ ਲਗਾਤਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਅਨੰਤ ਲਈ ਕਰਮ ਤੇ ਜਨਮ ਕਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਇੱਥੇ ਪੂਰਨ ਤੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਹੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।" "ਜਦੋਂ ਗਿਆਨ ਅਟੁੱਟ ਤੇ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਅਵਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ। ਪੱਕੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸਮਝ ਕੇ ਕਿ "ਮੈਂ ਓਹੀ ਹਾਂ", ਉਸ ਨੇ ਪਰਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨਗਰੀ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਪਰਮ ਮੁਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਟੁੱਟਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਯਜ੍ਞਮਾਲੀ ਤੇ ਸੁਮਾਲੀ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੀ ਵਾਰਸਤੀ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਅਤੇ ਫ਼ਜ਼ੂਲਖ਼ਰਚੀ ਨਾਲ ਉਹ ਦੌਲਤ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮੋਹ ਕਰ ਬੈਠਾ। ਦੂਜੇ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੋਰੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਤਿਤ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਹੀ, ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕੀਤਾ ਤੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ। ਪਰ, ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ ਸੁਮਾਲੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਈ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੈਦ ਤੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਆਪਣੇ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਅੱਧਾ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਮੂਰਖਾਂ, ਚੁਟੜਾਂ ਤੇ ਉੱਤਮ-ਕਿਸਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਪੀਚੂਮੰਦਾ ਰੁੱਖ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਸਿਰਫ ਕਾਂਵਾਂ ਵਲੋਂ ਹੀ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੇ ਕਰਮ, ਗਿਆਨ, ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਦੇ ਅਸਲ ਅਰਥ ਸਮਝਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸਲ ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।