ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵੇਦਮਾਲੀ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤਪस्वੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜੋ ਝੜੇ ਹੋਏ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਤਪस्वੀ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਤਪस्वੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਿੱਤ ਨਾਰਾਇਣ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਜੜਾਂ, ਕੰਦ, ਫਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਵੇਦਮਾਲੀ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਤਪस्वੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: “ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇ ਕੇ ਉੱਤਮ ਜੀਵਨ ਦੀ ਦਿਸਾ ਦਿਖਾਓ।” ਉਹ ਤਪस्वੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਧਰਮ ਅਤੇ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਹੱਸ ਕੇ ਵੇਦਮਾਲੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੋਟੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਜਾਂ ਬੁਰਾਈ ਨਾ ਕਰ। ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿ ਅਤੇ ਮੂਰਖਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਬਚ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈਂ, ਤਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ। ਪਖੰਡ, ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਕਰੜੇ ਬੋਲ ਛੱਡ ਦੇ। ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਧਰਮਕਰਮਾਂ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਪੁੱਛੇ, ਪ੍ਰਗਟ ਨਾ ਕਰ। ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਸਦਾ ਆਦਰ ਕਰ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਵਿਵਾਦ ਨਾ ਕਰ। ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵਧੀਆ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ। ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰ। ਮੰਦਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਦੀਪਕ ਜਗਾ। ਪਰਿਕਰਮਾ, ਨਮਸਕਾਰ, ਅਤੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪਾਠ ਕਰ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਰੋਜ਼ ਵੈਦਾਂਤ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰ। ਗਿਆਨ ਦੁਆਰਾ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੇਦਮਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ: “ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ? ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਕੀ ਹਨ?” ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਨ ਰਾਤ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮੁੜ ਤਪस्वੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ? ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਕੀ ਹਨ? ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਕੀ ਹੈ? ਦੱਸੋ। ਅਗਿਆਨ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਮਨ ਨੂੰ, ਸੱਚੀ ਅਸਥਿਤੀ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੇਗੀ?” ਤਪस्वੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਕਿਰਿਆਆਤਮਕਤਾ ਆਤਮਾ ਦੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ। ਮੈਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਜਾਤ ਜਾਂ ਹੋਰ ਗੁਣ ਨਹੀਂ, ਕਿਸੇ ਕਰਮ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮੈਂ, ਜੋ ਨਿਰਾਕਾਰ ਅਤੇ ਅਣਗਣਤ ਹਾਂ, ਕਿਸੇ ਕਰਮ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਜਿਸ ਦੀ ਸਵਭਾਵ ਲਗਾਤਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕਰਮ ਕਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਅਨੰਤ ਲਈ ਕਰਮ ਅਤੇ ਜਨਮ ਕਿਵੇਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਇੱਥੇ ਪੂਰਨ ਅਤੇ ਸਰਵੋਚ ਆਨੰਦ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ। ਜਦੋਂ ਗਿਆਨ ਨਿਰਭਰ ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੇਦਮਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ। 'ਮੈਂ ਉਹ ਹਾਂ'—ਇਹ ਪੱਕੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਹੋਣ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਰਵੋਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਕਾਸੀ ਨਗਰੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਯਜ੍ਨਮਾਲੀ ਅਤੇ ਸੁਮਾਲੀ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਦੋ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ। ਤੇ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਅਤੇ ਵਿਅਰਥਤਾ ਦੁਆਰਾ ਉਹ ਦੌਲਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।