ਇਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਗਿਣਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਈ ਕਿ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਉਸ ਕੋਲ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਇਹ ਧਨ ਉਸਨੇ ਤਪੱਸਿਆ, ਵਪਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਉਸਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ—ਇੰਨੀ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾ ਲੈਂਦਾ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਵੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈ ਲੈਂਦੀਆਂ। ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਕੰਨ ਬੁੱਢੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇੱਛਾ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਂ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਮਰ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਤਾਕਤ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਤਾਜ਼ਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਬੜਾ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵੀ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਸਦੀਵੀ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਸਾ-ਉਮੀਦਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਉਮੀਦ noble family ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਈ ਵੀ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਨੀਚ ਜਾਤ ਦਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੇ ਮਗਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਅਪਮਾਨ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਦਾ ਅਸਲ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਉਮਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਵੀ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਾਕਤ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੋਚ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮਾਏ ਹੋਏ ਧਨ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਧਾ ਆਪ ਹੀ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਸਤਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਉਮਰਦਾਰ ਤੇ ਸੇਵਾ-ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਉਹ ਥਾਂ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉੱਥੇ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਇਕ ਪਿੰਡ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਸਭ ਪਾਸੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। Vedamali ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਨਾਰਾਇਣ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਜੜਾਂ, ਕੁੰਨੀਆਂ, ਫਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰ ਰਹੇ ਸਨ। Vedamali ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਉਚਾ ਚੁੱਕੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਬਖ਼ਸ਼ੋ।" ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਹੌਲੀ ਹੱਸੇ ਤੇ Vedamali ਨੂੰ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਸੀ, ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਗੱਲ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।" "ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਜਾਂ ਚੁਗਲਖੋਰੀ ਨਾ ਕਰ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ ਤੇ ਮੂਰਖਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਬਚ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇਗੀ। ਪਖੰਡ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਰੁੱਖੇ ਪਣ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦੇ। ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਜਾਹਿਰ ਨਾ ਕਰ, ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਪੁੱਛੇ ਵੀ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਤਿਥੀਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵਿਵਾਦ ਨਾ ਕਰ।" "ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰਸਤਾ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾ, ਤੇ ਚਾਨਣ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰ। ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ, ਪ੍ਰਣਾਮ ਤੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਦੇ ਜਾਪ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੱਗਾ ਰਹਿ। ਅਤੇ ਜਿੰਨੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹੋਵੇ, ਰੋਜ਼ Vedanta ਦਾ ਪਾਠ ਕਰ।" "ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਬੁੱਧੀ ਦਾ ਭਾਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।