ਨਾਰਦ ਜੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪਹਚਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਜੋ ਮਨ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਹਰੀ, ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਵਿਚ ਸ਼ਰਧਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਇਹ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਸੁੱਖ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਇਹ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਦੌਲਤ ਚੋਰੀ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪੂਜਦੇ। ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਹੀ ਦਿਵ੍ਯ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਇਹ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਭਗਤੀ ਅਸਲ ਵਿਚ ਅਸੁਰ-ਸਵਭਾਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭਗਤੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਭਗਤ ਸਭ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਕੇਸ਼ਵ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਗਿਆਨ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਅਵਿਨਾਸੀ, ਗਿਆਨ-ਸਵਭਾਵੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਰਮ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਅਟੱਲ ਸਹਾਰੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਮੋਹ-ਵਸ਼ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਦੇ ਕੀੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਅਜਰ-ਅਮਰ ਹੋਣ, ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਭ ਸੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਪਰ ਇੱਥੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਇਛਾ ਨਾਲ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਨਮ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਾਠ ਕਰਨ ਜਾਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਿਰਫ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਵਕਤ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਬੁਧੀ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ "ਵੇਦਮਾਲੀ" ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ। ਉਹ ਪੂਤ, ਮਿੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਲਈ ਦੌਲਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨ ਦੀ ਲਗਨ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਉਟਕਾਸਤਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਗੱਲਬਾਤ ਅਤੇ ਉਪਹਾਰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ, ਤੇ ਪਤਨੀ ਲਈ, ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਯਜ੍ਨਮਾਲੀ ਤੇ ਸੁਮਾਲੀ, ਦੋ ਭਾਈ, ਬੜੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਹ ਪਿਆਰ ਵਿਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਗਿਣਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਕਿੰਨੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਗਿਣ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੌਲਤ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੌਲਤ ਤਪ, ਵਪਾਰ ਆਦਿ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੋਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਅਣਗਿਣਤੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਵਸਤੂਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਹੋਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਕੰਨ ਬੁੱਢੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇੱਛਾ ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਬੁੱਢਾਪੇ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਛਾ ਨੌਜਵਾਨੀ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਕਦੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵੀ ਮੋਹ-ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਕੋਈ ਸਦਾ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹ ਵਾਂਗ ਛੱਡ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿਚ ਜਨਮ ਵੀ ਚਾਹ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਛਾ-ਰਹਿਤ, ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਦਾ ਮਨੁੱਖ, ਜੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।