ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਵਿ্ণੁ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਅਡੰਬਰ ਅਤੇ ਝੂਠ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹੀ ਸੱਚੇ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿ्णੁ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਗੁੱਸਾ ਧਰਮ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਛਾਵਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨੂੰ ਖੋਹ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਰਮ ਜੋ ਨਰਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਜੋੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਵਿ্ণੁ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਪਰ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਸੰਸਾਰਕ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਜਪਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਇਜ਼ਤ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੋਗ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਸੱਚ ਹੈ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਣਜਾਣ ਹੈ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਜਾ। ਲੋਕ ਵਿ্ণੁ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕੌਲ-ਫੁੱਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਹਰੀ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਨ ਕਿ ਧਨ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ। ਜੋ ਵਿ্ণੁ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੁਣ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਤੇ ਆਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਦੁੱਖ ਖੜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਨ ਜੋ ਯੋਗ ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਹੈ। ਹੇ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੇ, ਇਹ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ। ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਧਨ ਚੋਰੀ ਰਾਹੀਂ ਸੰਭਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਡਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਮੋਖਸ਼ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਹਰੀ ਦੀ ਦਿਵਯ ਭਗਤੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਅਸੁਰ-ਸਵਭਾਵੀ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਡ਼ੀਆ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਗਤੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ ਆਦਿ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਕੇਸ਼ਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਯੋਗ ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਰਮ ਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਅਤੇ ਜਪਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਖੰਡ ਗਿਆਨ-ਸਰੂਪ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਦੀ ਗਿਆਨ-ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਕਰਮ-ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਜੋ ਮੂੜ੍ਹ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਕੀੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਅਮਰ ਤੇ ਅਜਰ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਇਥੇ ਵੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਲੋਕ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਜਾਂ ਜਪਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੇਵਲ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵੈਦਮਾਲੀ ਨਾਮਕ ਵਿਅਕਤੀ ਵੈਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਰੰਗਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਿਤਰ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਸੰਪਤੀ ਲਈ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਉਹ ਚੁਪਚਾਪ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਅਛੂਤਾਂ ਤੋਂ ਵੀ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਉਪਹਾਰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਕਈ ਵਾਰ ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਲਈ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਦੋ ਭਰਾ, ਯਜ్ఞਮਾਲੀ ਅਤੇ ਸੁਮਾਲੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਨ। ਫਿਰ, ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਆਖਿਰਕਾਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਧਨ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤਾ ਕਿ ਜਾਣ ਸਕੇ ਕਿ ਉਸ ਕੋਲ ਕੁਝ ਕਿੰਨਾ ਹੈ।