ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਦੋਂ ਸਰਵ-ਵਿਆਪੀ ਪ੍ਰਭੂ ਕਿਸੇ ਸਤੀਆ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੀ ਨਿਵਾਸ-ਸਥਾਨ ਬਖ਼ਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੜਕਦੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਅਸਥਿਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਧਨ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੋਚੋ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਕਿੰਨਾ ਭਾਗ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੇ ਹੋਰ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਵਿੱਚ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ‘ਚ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਧਰਮ-ਕਰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਕਦੋਂ ਸਮਾਂ ਮਿਲੇਗਾ? ਇਸ ਲਈ, ਜਦ ਤੱਕ ਜਵਾਨੀ ਹੈ, ਮਾਨ-ਅਭਿਮਾਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹੀ ਸਭ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਅਤੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਸਵੰਤ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਸਦੀਵੀਤਾ ਦੇ ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਕਰਨਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ‘ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੌਤ ਹਰ ਵੇਲੇ ਅਣਜਾਣੀ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਰੀਰਕ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਅੰਤ ਲਈ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸਦਾ ਭਗਤੀ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਜਨਮ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾ ਭੋਗ-ਵਾਸਨਾ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਮੂੜ੍ਹ ਤੇ ਸੁੱਥਰਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੂਰਖ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਐਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵਿਵੇਕ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਸੰਸਾਰ-ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ? ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦੋਜਾਤੀ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਕੁੱਤਾ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਵੀ ਨੀਵਾਂ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਹਰਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰੀ ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਿਤ ਤੇ ਅਚਲ, ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਹਰੀ ਵਲੋਂ ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਚਾਹੇ ਜੀਵੰਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਜੀਵ, ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਨੇੜੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਵੀ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੰਸਾਰ-ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਨੁੱਖ ਮੋਖਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਹਰਿ ਦੇ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ-ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵਲੋਂ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ-ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੋਖਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੌਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੇੜੇ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਧਰਮ-ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਰਹੋ। ਜਿਹੜਾ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸਵੰਤ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਜੀਊਂਦਾ ਹੈ। ਪਖੰਡ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਪੂਰੇ ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਈਰਖਾ ਤੇ ਝੂਠ ਨੂੰ ਤਿਆਗੋ। ਕ੍ਰੋਧ ਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਤੋਂ ਬਚੋ। ਕਾਮਨਾ ਇੱਜ਼ਤ ਖੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚੋ। ਜੋ ਕੰਮ ਨਰਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਹੰਕਾਰੀ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਜੋ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਰ ਕਿਵੇਂ ਲੰਘ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਸੱਚ ਮੈਂ ਆਖਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਆਦਰ ਪਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਜਾਣੀ ਹੈ, ਉਸ ਪਰਮ ਆਸਰੇ ਵਲ ਜਾ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ।