ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੋ ਸਦਾ ਜਾਗਰੂਕ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਅੰਤਰਆਤਮਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਆਤਮਾ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ 'ਸੁਪਨੇ' ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਆਤਮਾ ਆਪਣੀ ਸਵੈ-ਸਰੂਪਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਾਪ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ 'ਸੁਸ਼ੁਪਤੀ' ਜਾਂ 'ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ' ਵਾਂਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਮਧੁ ਅਤੇ ਕੈਟਭ ਦੇ ਸੰਹਾਰੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਧੋਕਸ਼ਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਯ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ। ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕੇਸ਼ਵ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆਉ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਅਸਥਿਰ ਹੈ। ਧਨ ਤੇ ਰਾਜੇ ਆਦਿਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਫ਼ਤ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਦੌਲਤ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੀਵਨ ਕਿੰਨਾ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੇ ਹੋਰ ਭੋਗ ਵਿਚ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਵਿਅਰਥ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਮਕਰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਕਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ? ਇਸ ਲਈ, ਜਦ ਤੱਕ ਜਵਾਨੀ ਹੈ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹੀ ਦੁੱਖ-ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ ਤੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਨਾਸਵੰਤ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮੌਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਣਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ 'ਚ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਸਰੀਰਕ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਅੰਤ ਲਈ, ਤੁਰੰਤ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ। ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਨੁੱਖਾ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਦੀ ਵਾਸਨਾ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੂਰਖ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੰਦਬੁੱਧਿ ਤੇ ਅਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਹੈ? ਬਹੁਤ ਮੂਰਖ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਵੇਕ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇਗਾ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਚਿਰਾਗ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਜੇ ਕੋਈ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਕੁੱਤਾ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਵੀ ਨੀਚ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰੀ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ। ਇੰਝ, ਸਾਰਾ ਜਗਤ—ਚਲਾਇਮਾਨ ਤੇ ਅਚਲ—ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰੀ ਦੁਆਰਾ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਜੀਵ ਤੇ ਅਜੀਵ, ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇੜੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰ। ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਮਕਰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ। ਮੌਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੇੜੇ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸਦਾ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹੁ। ਜਦ ਉਹ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸਵੰਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਮਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਪਖੰਡ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ।